Verbum

анлайнавы слоўнік

абыча́йнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

абыча́йны

прыметнік, якасны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	абыча́йны	абыча́йная	абыча́йнае	абыча́йныя
Р.	абыча́йнага	абыча́йнай абыча́йнае	абыча́йнага	абыча́йных
Д.	абыча́йнаму	абыча́йнай	абыча́йнаму	абыча́йным
В.	абыча́йны (неадуш.) абыча́йнага (адуш.)	абыча́йную	абыча́йнае	абыча́йныя (неадуш.) абыча́йных (адуш.)
Т.	абыча́йным	абыча́йнай абыча́йнаю	абыча́йным	абыча́йнымі
М.	абыча́йным	абыча́йнай	абыча́йным	абыча́йных

Крыніцы: piskunou2012.

абы́чка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

абыя́ка

прыслоўе

станоўч.	выш.	найвыш.
абыя́ка	-	-

Крыніцы: piskunou2012.

абыя́кава

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч.	выш.	найвыш.
абыя́кава	-	-

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.

абыя́кавасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

абыя́кавы

прыметнік, якасны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	абыя́кавы	абыя́кавая	абыя́кавае	абыя́кавыя
Р.	абыя́кавага	абыя́кавай абыя́кавае	абыя́кавага	абыя́кавых
Д.	абыя́каваму	абыя́кавай	абыя́каваму	абыя́кавым
В.	абыя́кавы (неадуш.) абыя́кавага (адуш.)	абыя́кавую	абыя́кавае	абыя́кавыя (неадуш.) абыя́кавых (адуш.)
Т.	абыя́кавым	абыя́кавай абыя́каваю	абыя́кавым	абыя́кавымі
М.	абыя́кавым	абыя́кавай	абыя́кавым	абыя́кавых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

абыя́касць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

абыя́кі

прыметнік, якасны

Крыніцы: piskunou2012.

абы-адку́ль

прыслоўе

станоўч.	выш.	найвыш.
абы-адку́ль	-	-

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.