Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя

дыурэ́з

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дыурэ́з дыурэ́зы
Р. дыурэ́зу дыурэ́заў
Д. дыурэ́зу дыурэ́зам
В. дыурэ́з дыурэ́зы
Т. дыурэ́зам дыурэ́замі
М. дыурэ́зе дыурэ́зах

Крыніцы: piskunou2012.

дыурэ́тык

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дыурэ́тык дыурэ́тыкі
Р. дыурэ́тыку дыурэ́тыкаў
Д. дыурэ́тыку дыурэ́тыкам
В. дыурэ́тык дыурэ́тыкі
Т. дыурэ́тыкам дыурэ́тыкамі
М. дыурэ́тыку дыурэ́тыках

Крыніцы: piskunou2012.

дыурэты́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дыурэты́чны дыурэты́чная дыурэты́чнае дыурэты́чныя
Р. дыурэты́чнага дыурэты́чнай
дыурэты́чнае		 дыурэты́чнага дыурэты́чных
Д. дыурэты́чнаму дыурэты́чнай дыурэты́чнаму дыурэты́чным
В. дыурэты́чны (неадуш.)
дыурэты́чнага (адуш.)		 дыурэты́чную дыурэты́чнае дыурэты́чныя (неадуш.)
дыурэты́чных (адуш.)
Т. дыурэты́чным дыурэты́чнай
дыурэты́чнаю		 дыурэты́чным дыурэты́чнымі
М. дыурэты́чным дыурэты́чнай дыурэты́чным дыурэты́чных

Іншыя варыянты: дыўрэты́чны.

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012.

дыурэці́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. дыурэці́н
Р. дыурэці́ну
Д. дыурэці́ну
В. дыурэці́н
Т. дыурэці́нам
М. дыурэці́не

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012.

дыўрэты́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дыўрэты́чны дыўрэты́чная дыўрэты́чнае дыўрэты́чныя
Р. дыўрэты́чнага дыўрэты́чнай
дыўрэты́чнае		 дыўрэты́чнага дыўрэты́чных
Д. дыўрэты́чнаму дыўрэты́чнай дыўрэты́чнаму дыўрэты́чным
В. дыўрэты́чны (неадуш.) дыўрэты́чную дыўрэты́чнае дыўрэты́чныя (неадуш.)
Т. дыўрэты́чным дыўрэты́чнай
дыўрэты́чнаю		 дыўрэты́чным дыўрэты́чнымі
М. дыўрэты́чным дыўрэты́чнай дыўрэты́чным дыўрэты́чных

Іншыя варыянты: дыурэты́чны.

Крыніцы: prym2009, sbm2012.

дыўрэці́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. дыўрэці́н
Р. дыўрэці́ну
Д. дыўрэці́ну
В. дыўрэці́н
Т. дыўрэці́нам
М. дыўрэці́не

Крыніцы: sbm2012.

дыфамацы́йны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дыфамацы́йны дыфамацы́йная дыфамацы́йнае дыфамацы́йныя
Р. дыфамацы́йнага дыфамацы́йнай
дыфамацы́йнае		 дыфамацы́йнага дыфамацы́йных
Д. дыфамацы́йнаму дыфамацы́йнай дыфамацы́йнаму дыфамацы́йным
В. дыфамацы́йны (неадуш.)
дыфамацы́йнага (адуш.)		 дыфамацы́йную дыфамацы́йнае дыфамацы́йныя (неадуш.)
дыфамацы́йных (адуш.)
Т. дыфамацы́йным дыфамацы́йнай
дыфамацы́йнаю		 дыфамацы́йным дыфамацы́йнымі
М. дыфамацы́йным дыфамацы́йнай дыфамацы́йным дыфамацы́йных

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.

дыфама́цыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. дыфама́цыя
Р. дыфама́цыі
Д. дыфама́цыі
В. дыфама́цыю
Т. дыфама́цыяй
дыфама́цыяю
М. дыфама́цыі

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дыфасге́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. дыфасге́н
Р. дыфасге́ну
Д. дыфасге́ну
В. дыфасге́н
Т. дыфасге́нам
М. дыфасге́не

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

дыфасфі́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дыфасфі́н дыфасфі́ны
Р. дыфасфі́ну дыфасфі́наў
Д. дыфасфі́ну дыфасфі́нам
В. дыфасфі́н дыфасфі́ны
Т. дыфасфі́нам дыфасфі́намі
М. дыфасфі́не дыфасфі́нах

Крыніцы: piskunou2012.