Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя

дрэ́ўны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дрэ́ўны дрэ́ўная дрэ́ўнае дрэ́ўныя
Р. дрэ́ўнага дрэ́ўнай
дрэ́ўнае		 дрэ́ўнага дрэ́ўных
Д. дрэ́ўнаму дрэ́ўнай дрэ́ўнаму дрэ́ўным
В. дрэ́ўны (неадуш.)
дрэ́ўнага (адуш.)		 дрэ́ўную дрэ́ўнае дрэ́ўныя (неадуш.)
дрэ́ўных (адуш.)
Т. дрэ́ўным дрэ́ўнай
дрэ́ўнаю		 дрэ́ўным дрэ́ўнымі
М. дрэ́ўным дрэ́ўнай дрэ́ўным дрэ́ўных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дрэ́ўца

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дрэ́ўца дрэ́ўцы
Р. дрэ́ўца дрэ́ўцаў
Д. дрэ́ўцу дрэ́ўцам
В. дрэ́ўца дрэ́ўцы
Т. дрэ́ўцам дрэ́ўцамі
М. дрэ́ўцы дрэ́ўцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Дрэ́чаны

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Дрэ́чаны
Р. Дрэ́чан
Дрэ́чанаў
Д. Дрэ́чанам
В. Дрэ́чаны
Т. Дрэ́чанамі
М. Дрэ́чанах

дуадэна́льны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дуадэна́льны дуадэна́льная дуадэна́льнае дуадэна́льныя
Р. дуадэна́льнага дуадэна́льнай
дуадэна́льнае		 дуадэна́льнага дуадэна́льных
Д. дуадэна́льнаму дуадэна́льнай дуадэна́льнаму дуадэна́льным
В. дуадэна́льны (неадуш.)
дуадэна́льнага (адуш.)		 дуадэна́льную дуадэна́льнае дуадэна́льныя (неадуш.)
дуадэна́льных (адуш.)
Т. дуадэна́льным дуадэна́льнай
дуадэна́льнаю		 дуадэна́льным дуадэна́льнымі
М. дуадэна́льным дуадэна́льнай дуадэна́льным дуадэна́льных

Крыніцы: piskunou2012.

дуадэні́т

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. дуадэні́т
Р. дуадэні́ту
Д. дуадэні́ту
В. дуадэні́т
Т. дуадэні́там
М. дуадэні́це

Крыніцы: piskunou2012, sbm2012.

дуае́н

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дуае́н дуае́ны
Р. дуае́на дуае́наў
Д. дуае́ну дуае́нам
В. дуае́на дуае́наў
Т. дуае́нам дуае́намі
М. дуае́не дуае́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

дуайе́н

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дуайе́н дуайе́ны
Р. дуайе́на дуайе́наў
Д. дуайе́ну дуайе́нам
В. дуайе́на дуайе́наў
Т. дуайе́нам дуайе́намі
М. дуайе́не дуайе́нах

Крыніцы: tsbm1984.

дуалі́зм

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. дуалі́зм
Р. дуалі́зму
Д. дуалі́зму
В. дуалі́зм
Т. дуалі́змам
М. дуалі́зме

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дуалі́ст

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дуалі́ст дуалі́сты
Р. дуалі́ста дуалі́стаў
Д. дуалі́сту дуалі́стам
В. дуалі́ста дуалі́стаў
Т. дуалі́стам дуалі́стамі
М. дуалі́сце дуалі́стах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

дуалісты́чна

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч. выш. найвыш.
дуалісты́чна - -