Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
абвгдеёжзілмноруыэюя-’ 

зако́н

‘абавязковае для ўсіх правіла, устаноўленае вышэйшым органам дзяржаўнай улады’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. зако́н зако́ны
Р. зако́на зако́наў
Д. зако́ну зако́нам
В. зако́н зако́ны
Т. зако́нам зако́намі
М. зако́не зако́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

зако́н

‘агульнапрынятыя правілы, звычаі’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. зако́н зако́ны
Р. зако́ну зако́наў
Д. зако́ну зако́нам
В. зако́н зако́ны
Т. зако́нам зако́намі
М. зако́не зако́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

законаадпаве́днасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. законаадпаве́днасць
Р. законаадпаве́днасці
Д. законаадпаве́днасці
В. законаадпаве́днасць
Т. законаадпаве́днасцю
М. законаадпаве́днасці

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

законаадпаве́дны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. законаадпаве́дны законаадпаве́дная законаадпаве́днае законаадпаве́дныя
Р. законаадпаве́днага законаадпаве́днай
законаадпаве́днае		 законаадпаве́днага законаадпаве́дных
Д. законаадпаве́днаму законаадпаве́днай законаадпаве́днаму законаадпаве́дным
В. законаадпаве́дны (неадуш.)
законаадпаве́днага (адуш.)		 законаадпаве́дную законаадпаве́днае законаадпаве́дныя (неадуш.)
законаадпаве́дных (адуш.)
Т. законаадпаве́дным законаадпаве́днай
законаадпаве́днаю		 законаадпаве́дным законаадпаве́днымі
М. законаадпаве́дным законаадпаве́днай законаадпаве́дным законаадпаве́дных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.

законаадсту́пнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. законаадсту́пнік законаадсту́пнікі
Р. законаадсту́пніка законаадсту́пнікаў
Д. законаадсту́пніку законаадсту́пнікам
В. законаадсту́пніка законаадсту́пнікаў
Т. законаадсту́пнікам законаадсту́пнікамі
М. законаадсту́пніку законаадсту́пніках

Крыніцы: sbm2012.

законаахо́ўны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. законаахо́ўны законаахо́ўная законаахо́ўнае законаахо́ўныя
Р. законаахо́ўнага законаахо́ўнай
законаахо́ўнае		 законаахо́ўнага законаахо́ўных
Д. законаахо́ўнаму законаахо́ўнай законаахо́ўнаму законаахо́ўным
В. законаахо́ўны (неадуш.)
законаахо́ўнага (адуш.)		 законаахо́ўную законаахо́ўнае законаахо́ўныя (неадуш.)
законаахо́ўных (адуш.)
Т. законаахо́ўным законаахо́ўнай
законаахо́ўнаю		 законаахо́ўным законаахо́ўнымі
М. законаахо́ўным законаахо́ўнай законаахо́ўным законаахо́ўных

Крыніцы: piskunou2012.

законавучы́цель

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. законавучы́цель законавучы́целі
Р. законавучы́целя законавучы́целяў
Д. законавучы́целю законавучы́целям
В. законавучы́целя законавучы́целяў
Т. законавучы́целем законавучы́целямі
М. законавучы́целю законавучы́целях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

законавучэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. законавучэ́нне законавучэ́нні
Р. законавучэ́ння законавучэ́нняў
Д. законавучэ́нню законавучэ́нням
В. законавучэ́нне законавучэ́нні
Т. законавучэ́ннем законавучэ́ннямі
М. законавучэ́нні законавучэ́ннях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

законадара́дчы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. законадара́дчы законадара́дчая законадара́дчае законадара́дчыя
Р. законадара́дчага законадара́дчай
законадара́дчае		 законадара́дчага законадара́дчых
Д. законадара́дчаму законадара́дчай законадара́дчаму законадара́дчым
В. законадара́дчы (неадуш.)
законадара́дчага (адуш.)		 законадара́дчую законадара́дчае законадара́дчыя (неадуш.)
законадара́дчых (адуш.)
Т. законадара́дчым законадара́дчай
законадара́дчаю		 законадара́дчым законадара́дчымі
М. законадара́дчым законадара́дчай законадара́дчым законадара́дчых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

законанаста́ўнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. законанаста́ўнік законанаста́ўнікі
Р. законанаста́ўніка законанаста́ўнікаў
Д. законанаста́ўніку законанаста́ўнікам
В. законанаста́ўніка законанаста́ўнікаў
Т. законанаста́ўнікам законанаста́ўнікамі
М. законанаста́ўніку законанаста́ўніках

Крыніцы: piskunou2012.