Verbum

анлайнавы слоўнік

уругва́ец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: nazounik2008, tsbm1984.

Уругва́й

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

уругва́йка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, tsbm1984.

уругва́йскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	уругва́йскі	уругва́йская	уругва́йскае	уругва́йскія
Р.	уругва́йскага	уругва́йскай уругва́йскае	уругва́йскага	уругва́йскіх
Д.	уругва́йскаму	уругва́йскай	уругва́йскаму	уругва́йскім
В.	уругва́йскі (неадуш.) уругва́йскага (адуш.)	уругва́йскую	уругва́йскае	уругва́йскія (неадуш.) уругва́йскіх (адуш.)
Т.	уругва́йскім	уругва́йскай уругва́йскаю	уругва́йскім	уругва́йскімі
М.	уругва́йскім	уругва́йскай	уругва́йскім	уругва́йскіх

Крыніцы: piskunou2012, tsbm1984.

уру́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

уру́кавы

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	уру́кавы	уру́кавая	уру́кавае	уру́кавыя
Р.	уру́кавага	уру́кавай уру́кавае	уру́кавага	уру́кавых
Д.	уру́каваму	уру́кавай	уру́каваму	уру́кавым
В.	уру́кавы (неадуш.) уру́кавага (адуш.)	уру́кавую	уру́кавае	уру́кавыя (неадуш.) уру́кавых (адуш.)
Т.	уру́кавым	уру́кавай уру́каваю	уру́кавым	уру́кавымі
М.	уру́кавым	уру́кавай	уру́кавым	уру́кавых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

урукапа́шную

прыслоўе

станоўч.	выш.	найвыш.
урукапа́шную	-	-

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

уру́нець

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

уру́ніцца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

уру́піцца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.