эпентэты́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
эпентэты́чны |
эпентэты́чная |
эпентэты́чнае |
эпентэты́чныя |
| Р. |
эпентэты́чнага |
эпентэты́чнай эпентэты́чнае |
эпентэты́чнага |
эпентэты́чных |
| Д. |
эпентэты́чнаму |
эпентэты́чнай |
эпентэты́чнаму |
эпентэты́чным |
| В. |
эпентэты́чны (неадуш.) эпентэты́чнага (адуш.) |
эпентэты́чную |
эпентэты́чнае |
эпентэты́чныя (неадуш.) эпентэты́чных (адуш.) |
| Т. |
эпентэты́чным |
эпентэты́чнай эпентэты́чнаю |
эпентэты́чным |
эпентэты́чнымі |
| М. |
эпентэты́чным |
эпентэты́чнай |
эпентэты́чным |
эпентэты́чных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
эпіаб’екты́ў
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
эпіаб’екты́ў |
эпіаб’екты́вы |
| Р. |
эпіаб’екты́ва |
эпіаб’екты́ваў |
| Д. |
эпіаб’екты́ву |
эпіаб’екты́вам |
| В. |
эпіаб’екты́ў |
эпіаб’екты́вы |
| Т. |
эпіаб’екты́вам |
эпіаб’екты́вамі |
| М. |
эпіаб’екты́ве |
эпіаб’екты́вах |
Крыніцы:
piskunou2012.
эпіайкі́я
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
эпіайкі́я |
| Р. |
эпіайкі́і |
| Д. |
эпіайкі́і |
| В. |
эпіайкі́ю |
| Т. |
эпіайкі́яй эпіайкі́яю |
| М. |
эпіайкі́і |
Крыніцы:
piskunou2012.
эпібла́ст
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
эпібла́ст |
эпібла́сты |
| Р. |
эпібла́ста |
эпібла́стаў |
| Д. |
эпібла́сту |
эпібла́стам |
| В. |
эпібла́ст |
эпібла́сты |
| Т. |
эпібла́стам |
эпібла́стамі |
| М. |
эпібла́сце |
эпібла́стах |
Крыніцы:
piskunou2012.
эпібле́ма
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
эпібле́ма |
эпібле́мы |
| Р. |
эпібле́мы |
эпібле́м |
| Д. |
эпібле́ме |
эпібле́мам |
| В. |
эпібле́му |
эпібле́мы |
| Т. |
эпібле́май эпібле́маю |
эпібле́мамі |
| М. |
эпібле́ме |
эпібле́мах |
Крыніцы:
piskunou2012.
эпігене́з
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
эпігене́з |
| Р. |
эпігене́зу |
| Д. |
эпігене́зу |
| В. |
эпігене́з |
| Т. |
эпігене́зам |
| М. |
эпігене́зе |
Крыніцы:
piskunou2012.
эпіго́н
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
эпіго́н |
эпіго́ны |
| Р. |
эпіго́на |
эпіго́наў |
| Д. |
эпіго́ну |
эпіго́нам |
| В. |
эпіго́на |
эпіго́наў |
| Т. |
эпіго́нам |
эпіго́намі |
| М. |
эпіго́не |
эпіго́нах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.