напе́рснік I м. (часть упряжи) напе́рсник
напе́рснік II м., уст., лит. напе́рсник
напе́рсніца ж., уст., лит. напе́рсница
напе́рстаўка ж., бот. наперстя́нка
напе́рці сов., прост.
1. в разн. знач. напере́ть;
н. на дзве́ры — напере́ть на дверь;
у за́лу ~рла мно́га людзе́й — в зал напёрло мно́го люде́й;
2. (напихать) наби́ть
напе́рціся сов., прост.
1. (скопиться) напере́ться;
у ха́ту ~рлася мно́га людзе́й — в избу́ напёрлось мно́го люде́й;
2. напере́ться, нало́паться;
н. ка́шы — напере́ться (нало́паться) ка́ши
напе́рчвацца несов., страд. напе́рчиваться
напе́рчваць несов. напе́рчивать
напе́рчыць сов. напе́рчить
напе́ты в разн. знач. напе́тый; см. напе́ць