bone
[boʊn]
1.
n.
1) косьць f
2) слано́вая косьць, кіто́вы вус
3) прадме́т з ко́сьці, слано́вае ко́сьці, кіто́вага ву́са
2.
v.t.
1) выма́ць ко́сьці (зь мя́са ці ры́бы)
2) ужыва́ць ко́сткі (ў гарсэ́це)
3.
v.i., Sl.
мо́цна вучы́цца, зубры́ць
to bone up on algebra — зубры́ць а́льгебру; до́бра апанава́ць а́льгебру
•
- feel in one’s bones
- have a bone to pick
- near the bone
- throw a bone
- to the bone
bonehead
[ˈboʊnhed]
n., Sl.
ду́рань -ня m., тупі́ца -ы m. & f.
boneless
[ˈboʊnləs]
adj.
1) без касьце́й
2) бесхара́ктарны, бесхрыбе́тны; слабы́; баязьлі́вы, трусьлі́вы
bone of contention
прычы́на сва́ркі, разла́ду; я́блык разла́ду
bone powder
касьцяна́я мука́ (для ўгнае́ньня)
bonfire
[ˈbɑ:n,faɪr]
n.
во́гнішча n.; аго́нь, агню́ m.; цяпло́, цяпе́льца n.