урэмі́я, ‑і, ж.
Спец. Самаатручэнне арганізма рэчывамі, якія затрымліваюцца ў ім пры хваробе нырак.
[Ад грэч. úron — мача і háima — кроў.]
урэ́піцца, ‑плюся, ‑пішся, ‑піцца; зак.
Абл. Учапіцца. [Крушынскі] ўрэпіўся рукамі ў мяшок і лёгка занёс у сенцы. Бядуля.
урэта́н, ‑у, м.
Лекавы прэпарат, які ўжываецца як заспакойлівы і снатворны сродак.
урэ́тра, ‑ы, ж.
Спец. Мочаспускальны канал.
[Грэч. urēthra.]
урэтра́льны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае адносіны да урэтры.
урэтраскапі́я, ‑і, ж.
Спец. Агляд урэтры пры дапамозе урэтраскопа.
урэтраско́п, ‑а, м.
Спец. Аптычная прылада для агляду ўнутраных сценак урэтры.
[Грэч. urēthra — урэтра і skopeō — гляджу.]
урэтры́т, ‑у, М ‑рыце, м.
Спец. Запаленне слізістай абалонкі урэтры.
урэ́шце, прысл.
1. Пасля ўсяго, напаследак; нарэшце. Хлопчыкі гаварылі яшчэ доўга, дамаўляючыся, як і што яны будуць рабіць у горадзе, якім чынам будуць шукаць прафесара і як потым яго павязуць. Урэшце яны вырашылі чакаць раніцы, каб на світанні зноў рушыць у дарогу. Сіняўскі. Тым часам гульня працягвалася, і мы з Вандай урэшце адолелі сваіх праціўнікаў. Марціновіч. Апынуўшыся тут,.. [Міколка] не мог уцярпець, каб не паглядзець, а чым жа ўрэшце скончыцца ўся пакгаузная справа. Лынькоў.
2. у знач. далучальнага злучн. (часта ў спалучэнні са злучнікам «і»). Ужываецца для далучэння асобнага слова або цэлага сказа. Агонь усё слабеў... урэшце знік паволі... Багдановіч.
3. у знач. пабочн. Паказвае на завяршэнне працэсу, дзеяння, з’явы. Хвілін праз колькі, відаць, скончыўшы,.. [дзяўчына], урэшце, адарвала ад кнігі чырвоныя ад слёз вочы. Шамякін.
4. у знач. пабочн. Паказвае, што мера цярпення, чакання і пад. скончылася, або падкрэслівае што‑н. [Карзюк:] — Калі ж, урэшце, можна будзе з ёю [Марысяй] пагаварыць?! Баранавых. [Лёдзя:] — А ўрэшце, з кім хачу, з тым і гуляю. Карпаў.