упалаві́ніць, ‑ню, ‑ніш, ‑ніць; зак., што.
Разм. Зменшыць напалавіну.
упа́ласць, ‑і, ж.
Уласцівасць упалага. Упаласць шчок.
упа́лены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад упаліць.
упалёўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да упаляваць.
упалі́ць, упалю, упаліш, упаліць; зак., што.
Прымусіць гарэць, загарэцца. Ледзь упаліў сырыя дровы.
•••
Упаліць штуку — тое, што і адпаліць штуку (гл. адпаліць).
упа́лы, ‑ая, ‑ае.
1. Які ўваліўся, запаў унутр чаго‑н. Наперад прабілася высокая, яшчэ маладая жанчына з глыбока ўпалымі вачыма. Якімовіч. «Амерыка»... — паказаў [Міхаль] на свае ўпалыя, худыя грудзі, і сухі кашаль абарваў яго словы. Бялевіч.
2. перан. Аслабелы, слабы (пра голас). Антаніна Аркадзеўна сказала без надзеі, упалым голасам: — Пра гэта вы [Міхаліна і Генадзь] дамоўцеся самі. Шамякін.
упа́льванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. упальваць — упаліць.
упа́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да упаліць.
упалява́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад упаляваць.