Verbum

ахвя́рны, ‑ая, ‑ае.

1. Уст. Які прыносіцца ў ахвяру. Ахвярная жывёла. Ахвярная кроў.

2. На які прыносяць ахвяры. Ахвярны агонь. Ахвярны стол.

3. перан. Гераічны, самаадданы. Ахвярны чалавек.

ахвяро́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да ахвяраваць.

ахі́лены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад ахіліць.

ахіле́саў, ‑ава.

У выразе: ахілесава пята гл. пята.

[Паводле імя міфічнага грэчаскага героя Ахілеса.]

ахілі́ць, ахілю, ахіліш, ахіліць; зак., каго-што.

Тое, што і ахінуць.

ахіля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да ахіліць.

ахіна́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. ахінаць — ахінуць (у 1 знач.).

ахіна́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да ахінуцца.

2. Зал. да ахінаць.

ахіна́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да ахінуць.

ахіне́я, ‑і, ж.

Разм. Глупства, бязглуздзіца.

•••

Несці ахінею гл. несці.