Verbum

таўка́чыкі, ‑аў; адз. няма.

Абл. Хвошч. Варвара Бярозка перапыніла Насцю: — Мы самі галоўкі канюшыны ды таўкачыкі збіраем. Асіпенка.

таўку́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

Разм. Бойкае месца, дзе прадаюць рэчы з рук. Недалёка ад таўкучкі стаялі сялянскія падводы з саломай і дрывамі, кадушкамі і венікамі, гліняным посудам і кідкамі сена. Гурскі.

таўр,

гл. таўры.

таўрава́ны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад таўраваць.

2. у знач. прым. З таўром.

таўрава́цца, ‑руецца; незак.

Зал. да таўраваць.

таўрава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; незак., каго-што.

Ставіць, выпальваць таўро. Таўраваць жывёлу.

таўро́, ‑а, н.

1. Кляймо на скуры ці па рагах сельскагаспадарчых жывёл як распазнавальны знак. Паставіць таўро.

2. Прылада для клеймавання жывёлы.

таўро́вы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да таўра, з’яўляецца таўром. Таўровы знак.

та́ўры, ‑аў; адз. таўр, ‑а, м.

Племя, якое жыло ў глыбокай старажытнасці ў горнай і ўзбярэжнай частцы Крыма.

[Ад грэч. Táuroi.]

таўсма́тасць, ‑і, ж.

Разм. Уласцівасць таўсматага.