Verbum

сто́ўпнік, ‑а, м.

У хрысціянстве — рэальная або міфічная асоба, якая выконвала рэлігійны зарок нерухомага стаяння на калонах (стаўпах, слупах).

сто́ўчаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад стаўчы.

сто́чаны ​¹, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад стачыць ​¹.

сто́чаны ​², ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад стачыць ​².

сто́чаны ​³, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад стачыць ​³.

сто́чванне ​¹, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. сточваць ​¹ — стачыць ​¹.

сто́чванне ​², ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. сточваць ​² — стачыць ​².

сто́чванне ​³, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. сточваць ​³ — стачыць ​³.

сто́чвацца ​¹, ‑аецца; незак.

Зал. да сточваць ​¹.

сто́чвацца ​², ‑аецца; незак.

Зал. да сточваць ​².

сто́чвацца ​³, ‑аецца; незак.

Зал. да сточваць ​³.

сто́чваць ​¹, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да стачыць ​¹.

сто́чваць ​², ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да стачыць ​².

сто́чваць ​³, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да стачыць ​³.

сто́чка, ‑і, ДМ ‑чцы, ж.

Дзеянне паводле дзеясл. сточваць ​¹ — стачыць ​¹ (у 1 знач.).

страбаскапі́чны, ‑ая, ‑ае.

Звязаны з атрыманнем і дэманстрацыяй рухомых вобразаў аб’екта, а таксама з фіксацыяй асобных фаз руху. Страбаскапічны эфект.

страбаскапі́я, ‑і, ж.

Назіранні пры дапамозе страбаскопа.

страбаско́п, ‑а, м.

Прыбор для атрымання рухомых вобразаў аб’екта, а таксама для фіксацыі асобных фаз руху.

[Ад грэч. stróbos — кручэнне і skopeō — гляджу.]