стоп-кра́н, ‑а, м.
Тормазны кран у вагоне, якім экстрана спыняюць поезд.
[Ад англ. stop — спыняць.]
стоп-сігна́л, ‑а, м.
Светлавы знак тармажэння, які знаходзіцца ў заднім ліхтары транспартных сродкаў.
сто́раж, ‑а, м.
1. Чалавек, які ахоўвае што‑н.; вартаўнік. [Аканом] пад’ехаў конна да ратушы, здаў каня на рукі сторажу і сам знік у ка[лі]доры. Чорны.
2. Разм. Прыстасаванне для малака, каб не набегла праз край пры кіпячэнні.
сто́рапу, прысл.
Абл. Разгубіўшыся. Спачатку, сторапу, нічога і не заўважыў. Чорны.
сто́рна, нескл., н.
Спец. Запіс у бухгалтарскіх кнігах, які выпраўляе папярэдні памылковы запіс.
[Ад іт. storno — перавод рахунку.]
сторублёвы, ‑ая, ‑ае.
1. Вартасцю, коштам у сто рублёў. Сторублёвы касцюм.
2. Сумай, размерам у сто рублёў. Сторублёвая прэмія.
сторублёўка, ‑і, ДМ ‑лёўцы; Р мн. ‑лёвак; ж.
Разм. Грашовы знак вартасцю ў сто рублёў. Сцяпанкіна разгарнула .. [паперку] і вачам не паверыла. Гэта была сторублёўка. Кавалёў.
сторч, прысл.
Абл. Старчма, галавою ўніз. [Галіна] ўламалася пад .. [дзедам], і ён паляцеў сторч галавою. Сабаленка.
стос і стус, ‑а, м.
1. Роўна зложаныя адзін на адзін рады чаго‑н.; штабель. Стос дошак. □ Парканы, хаты, стусы бярвенняў на вуліцы перад дварамі — усё набывала новае, незнаёмае аблічча, загадкава-прыгожае і прывабнае. Навуменка.
2. Пакладзеныя слаямі адзін на адзін якія‑н. прадметы. Стос кніг. Стос пісем. □ На зэдліку каля прыпека ляжаў стос жоўтых бліноў і пачаты кружок авечага лою. Дуброўскі. Апейка кінуў позіркам на стус газет, складзеных ускрай стала. Мележ. / у знач. прысл. сто́сам (сту́сам). Стосам ляжаць побач настольныя цыраты. Пестрак. І фарба друкарская ёсць, І стусам паперу наклалі. Зарыцкі.