Verbum

славе́чка, ‑а; Р мн. ‑чак; н.

Ласк. да слова (у 1 знач.).

•••

Рэкнуць славечка гл. рэкнуць.

славі́нец,

гл. славінцы.

славі́нка,

гл. славінцы.

славі́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да славінцаў, які належыць, уласцівы ім. Славінскія пасяленні.

славі́нцы, ‑аў; адз. славінец, ‑нца, м.; славінка, ‑і, ДМ ‑нцы; мн. славінкі, ‑нак; ж.

1. Заходнеславянская народнасць, блізкая да кашубаў, якая жыве ў Польшчы.

2. Недакладная назва славенцаў, якая ўжывалася ў рускай гістарычнай і этнаграфічнай літаратуры 19 ст.

славі́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Спецыяліст у галіне славістыкі, славянскай філалогіі.

славі́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да славіст.

славі́стыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

Тое, што і славяназнаўства. Гэтая праца [В. І. Баркоўскага «Сінтаксіс старажытных грамат»] мае выключна важнае значэнне не толькі для рускага, беларускага і ўкраінскага мовазнаўства, але і для славістыкі ўвогуле. «Полымя».

славісты́чны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да славістыкі. Славістычны часопіс.

славі́сцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да славіста, славістыкі.