ско́ўзаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад скоўзаць.
ско́ўзацца, ‑аецца; зак.
Разм. Стаць тонкім ад трэння пры слізганні; сцерціся. Палазы ў санях скоўзаліся. Канькі скоўзаліся.
ско́ўзаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.
Разм.
1. Трэннем, коўзаннем сцерці верхні слой чаго‑н. Скоўзаць палазы ў санях.
2. Качаючыся, змяць, пакамячыць што‑н. Скоўзаць пасцель.
ско́ўзвацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да скоўзацца.
2. Зал. да скоўзваць.
ско́ўзваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да скоўзаць.
ско́ўка, ‑і, ДМ скоўцы; Р мн. скован; ж.
1. Разм. Дзеянне паводле дзеясл. скаваць (у 2 знач.).
2. Тое, што і скоў.
ско́ўшчык, ‑а, м.
Спец. Той, хто скоўвае, злучае каваннем.
ско́цісты, ‑ая, ‑ае.
Які паступова, непрыкметна зніжаецца; спадзісты, адхонны. Скоцісты бераг рэчкі. □ Двор быў на скоцістым узгорку, крутым і няроўным. Чорны. Праскочыла [Каця] рэдкія хмызы на скоцістым палетку і проста перад сабой убачыла самалёт. Алешка.
ско́чаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад скаціць.
ско́чванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. скочваць — скаціць і скочвацца — скаціцца.