Verbum

сімвалізава́цца, ‑зуецца; незак.

Зал. да сімвалізаваць.

сімвалізава́ць, ‑зую, ‑зуеш, ‑зуе; зак. і незак., што.

З’явіцца (з’яўляцца), быць сімвалам чаго‑н. Верш «Тры браты» сімвалізуе сабой адзінства рускага, украінскага і беларускага народаў. «Полымя». [Кола], якое запальвалі на купалле, .. магло ва ўяўленні старажытнага чалавека сімвалізаваць сонца. Ліс.

сімваліза́цыя, ‑і, ж.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. сімвалізаваць.

сімвалі́зм, ‑у, м.

1. Антырэалістычная плынь у літаратуры і мастацтве канца 19 — пачатку 20 стст., якая культывавала адрыў мастацтва ад рэальнага жыцця, абвяшчала сваім мастацкім прыёмам сімвал як выразнік недаступнай розуму сутнасці рэчаў і з’яў. Філасофская, эстэтычная прырода дэкадэнцкіх плыней сімвалізму і імпрэсіянізму не аказала прыкметнага ўздзеяння на ідэйна-творчыя пазіцыі Купалы і іншых беларускіх пісьменнікаў. Навуменка.

2. Тое, што і сімволіка (у 1 знач.). Сімвалізм вясельных абрадаў.

сімвалі́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Паслядоўнік сімвалізму (у 1 знач.). Ацэнка Купалы і Коласа даецца Горкім у плане процістаўлення іх народна-дэмакратычнай паэзіі ўпадніцкай, антыграмадскай паэзіі дэкадэнтаў і сімвалістаў. Івашын.

сімвалі́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да сімваліст.

сімвалі́стыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

Уст. Тое, што і сімволіка.

сімвалісты́чны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да сімвалістыкі. Сімвалістычныя вершы. Сімвалістычныя вобразы.

сімвалі́сцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да сімвалізму (у 1 знач.), сімваліста. Сімвалісцкая паэзія.

сімвалі́чнасць, ‑і, ж.

Уласцівасць сімвалічнага. Сімвалічнасць вобраза. Сімвалічнасць апісання прыроды.