прывя́званне, ‑я, н.
Дзеянне паводле дзеясл. прывязваць — прывязаць (у 1 знач.) і прывязвацца — прывязацца (у 1, 3 знач.).
прывя́звацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да прывязацца.
2. Зал. да прывязваць.
прывя́зваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прывязаць.
пры́вязка, ‑і, ДМ ‑зцы; Р мн. ‑зак; ж.
Вяровачка, шнурок, раменьчык і пад. для прывязвання чаго‑н. Прывязка цэпа. □ Парвалася сырамятная прывязка, трэба было ісці ў хату па нож, каб прарэзаць пяцельку. Крапіва.
прывя́зка, ‑і, ДМ ‑зцы; ж.
Дзеянне паводле дзеясл. прывязваць — прывязаць (у 1, 4 знач.) і прывязвацца — прывязацца (у 1, 4 знач.).
прывязны́, ‑ая, ‑ое.
Прызначаны для прывязвання; такі, які можна прывязаць. Прывязны рэмень.
пры́вязь, ‑і, ж.
1. Вяроўка, рэмень, ланцуг і пад., якімі прывязваюць, прымацоўваюць каго‑, што‑н. Ласяня тупала каля дубка, нарабіла сарвацца з прывязі. С. Александровіч. Прыгледзеўшыся, .. [Андрэй] убачыў, што хтось адвязвае цялё, якое пасвілася на прывязі. Дуброўскі.
2. Прыстасаванне для прывязвання жывёлы на адкрытым месцы. Разагнацца не было дзе. Я аб’ехаў вакол прывязі. Якімовіч.
•••
Трымаць язык на прывязі гл. трымаць.
прывя́лены, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад прывяліць.
2. у знач. прым. Злёгку правялены.
прывя́ліць, ‑вялю, ‑вяліш, ‑вяліць; зак., што.
Трохі, злёгку завяліць або правяліць. Прывяліць рыбу.
прывя́лы, ‑ая, ‑ае.
Які трохі звяў, прывяў. Паветра стаяла рэдкае, мяккае і здаровае, пахла яно прывялым лісцем, перапрэлаю травою. Адамчык. [Стары] чэша, з трэскам адломвае буйныя кавалкі прывялай драўніны. Ракітны. У гладышы з адбітым горлам пагнулі галовы прывялыя чырвоныя вяргіні. Пташнікаў.
прывя́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прывяліць.