Verbum

прывя́нуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.

Разм. Тое, што і прывяць.

прывярзці́ся, ‑зецца; зак.

Паказацца, здацца ва ўяўленні, у сне.

прывярну́ць, ‑вярну, ‑вернеш, ‑верне; зак., каго-што.

1. Павярнуўшы, прыперці, прыхіліць да чаго‑н.; прываліць. Прывярнуць камень да плота. □ Бацька прывярнуў к сцяне падважнік. Чорны.

2. Разм. Тое, што і прываражыць. Дамянік просіць варажбітку, якая з’яўляецца ўвасабленнем лёсу, прывярнуць да яго Ганну. Гіст. бел. сав. літ.

прывярста́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Дадаткова звярстаць. Прывярстаць паласу.

прывяршы́ць, ‑вяршу, ‑вершыш, ‑вершыць; зак., што.

Зрабіць верх (стога), завяршыць.

прывясло́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прывеславаць.

прывясны́, ‑ая, ‑ое.

Прызначаны, прыстасаваны для прывешвання. Прывясны замок. Прывясная лямпа. □ Грамата напісана уставам на невялікім кавалку пергаменту з абрыўкам шнура ад згубленай прывясной пячаткі. «Помнікі».

прывя́ць, ‑вяну, ‑вянеш, ‑вяне; зак.

1. Трохі, не поўнасцю завяць, звяць. Сонца пякло, трава прывяла, хто-ніхто кінуў ужо касіць. Мележ.

2. перан. Разм. Страціць бадзёрасць; зменшыць запал, заўзятасць. Аж тут Мальвіна тыц сюды! Прывяў пан Богут — будзе буча. Колас.

прывяча́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прывеціць.

прыгаблёўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прыгабляваць.