Verbum

па́сквільны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пасквіля; які з’яўляецца пасквілем.

пасквіля́нт, ‑а, М ‑нце, м.

Той, хто піша пасквілі; паклёпнік.

пасквіля́нтка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да пасквілянт.

пасквіля́нцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пасквілянта; такі, як у пасквілянта.

паскіда́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад паскідаць.

паскіда́цца, ‑аецца; ‑аемся, ‑аецеся, ‑аюцца; зак.

Скінуцца — пра ўсіх, многіх або пра ўсё, многае.

паскіда́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.

Скінуць усё, многае або ўсіх, многіх. Хлопцы паскідалі рукзакі, адзенне і адзін за адным кінуліся ў возера. Сіняўскі. Вацяны сёлета адразу варажылі на сухое лета: паскідалі з гнязда малых — аж двое. Пташнікаў.

пасклада́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад паскладаць.

пасклада́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

1. Скласці ўсё, многае. Пасля скінулі з Міхалавага воза асіну, паскладалі на воз свае мяшкі з сенам і аброчныя торбы і на іх паклалі Міхала. Чорны. Мы насцягвалі ў лаўжы рознага ламачча, .. і паскладалі яго так, каб яно было відно з паветра. Сабаленка.

2. і без дап. Складаць некаторы час. — Я палезу капаць, — сказаў я, спыніўшы яго [бацьку]. — Ты паскладай. Брыль.

паскла́дваны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад паскладваць.