падэ́шва, ‑ы, ж.
1. Ніжняя частка абутку, якая мае форму ступні. З хаты выйшлі людзі.. Нібы на конскіх капытах, паблісквалі цвікі на падэшвах іх ботаў. Лынькоў. Афіцэры шаркалі падэшвамі і прыстуквалі абцасамі. Навуменка. // Ніжняя частка ступні. Нагрэты за дзень моцным яшчэ сонцам камень грэе ў падэшву твае босыя ногі. Чорны. Зямля напалілася і, як гарачы прысак, пячэ ў падэшвы ног. Мележ.
2. Ніжняя частка, аснова чаго‑н. Волкаў застагнаў: ён першы ўбачыў і зразумеў, што запрэжка пройдзе міма далёка ад нас, каля падэшвы сопкі. Шамякін.
падэ́швенны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да падэшвы. // Які ідзе на выраб падэшвы. Падэшвенная скура.
пад’ю́джваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да пад’юдзіць.
пад’ю́дзіць, ‑юджу, ‑юдзіш, ‑юдзіць; зак., каго.
Разм. Падбухторыць, падбіць на што‑н.
пад’яда́цца, ‑аецца; незак.
Зал. да пад’ядаць (гл. пад’есці ў 2 знач.).
пад’яда́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да пад’есці.
пад’язджа́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да пад’ехаць.
пад’язны́, ‑ая, ‑ое.
Які служыць для пад’езду (у 1 знач.); па якім можна пад’ехаць куды‑н. Пад’язная дарога. Пад’язныя пуці. □ [Язэп] абышоў [элеватар], зайшоў на шырокі двор з пад’язнымі пляцоўкамі. Асіпенка.
пад’язы́чны, ‑ая, ‑ае.
Які знаходзіцца пад языком. Пад’язычны нерв. Пад’язычная залоза.