кла́ўзула, ‑ы,
1. У юрыспрудэнцыі — спецыяльная ўмова, агаворка ў завяшчанні, дагаворы і інш.
2. У рыторыцы — заключная частка прамовы, гукавой і стылістычнай форме якой прамоўцы надаюць вялікае значэнне.
3. У літаратуразнаўстве — канец верша, склады вершаванага радка, якія ідуць за апошнім націскным складам.
[Лац. clausula.]
клац,
кла́цаць,
кла́цнуць,
клевяшчы́на, ‑ы,
Адна‑, двух- або шматгадовая расліна сямейства парасонавых з белымі або чырванаватымі кветкамі і плодам сямянкай.
клееварэ́нне, ‑я,
Гатаванне, варка клею.
кле́енне, ‑я,
Тое, што і клейка.
кле́ены, ‑ая, ‑ае.
1.
2.
клеепадо́бны, ‑ая, ‑ае.
Падобны на клей.
кле́іцца, клеіцца;
1.
2. Паддавацца склейванню, клейцы.
3.
4.