упільнава́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад упільнаваць.
упільнава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак., каго-што.
1. Наглядаючы, пільнуючы, усцерагчы ад каго‑, чаго‑н. У Сцешыцах так: калі вечарынка — гароды не ўпільнуеш. Пташнікаў. — Сёння.. [Вайтовіч] мяне біць будзе, што не ўпільнаваў кароў, — раптам загаварыў пра сваё гора Грыша. Пальчэўскі. // перан. Дагледзець, ахаваць (ад непрыемнасцей, шкоднага ўздзеяння). Схіліў перад.. [Марынай] галаву, гатовы пачуць крык мацярынскага болю, папрокі. Яна магла спытаць: чаму я не ўпільнаваў яе сыноў. Шамякін.
2. Усачыць, не ўпусціць з-пад увагі. [Хлопчыку] хацелася хоць раз упільнаваць, як буслы нясуць з-за лесу ў дзюбе сявеньку з дзіцем. С. Александровіч. [Клава:] — Калі ты выязджаў — я не ўпільнавала. Я хацела цябе правесці, ды прыйшоў гэтая назола — Ясь. Хведаровіч.
упільно́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да упільнаваць.
упіна́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.
Незак. да упяцца.
упіра́нне, ‑я, н.
Дзеянне і стан паводле дзеясл. упіраць — уперці (у 3 знач.) і упірацца — уперціся (у 1 знач.).
упіра́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да уперціся (у 1–3 знач.).
2. Зал. да упіраць (гл. уперці ў 1, 2 знач.).
•••
Упірацца рукамі і нагамі — рашуча, настойліва супраціўляцца.
упіра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да уперці.
упі́рыстасць, ‑і, ж.
Разм. Уласцівасць упірыстага.
упі́рысты, ‑ая, ‑ае.
Разм. Які настойліва супраціўляецца чаму‑н., не хоча згадзіцца з чым‑н., уступіць каму‑н.
упі́саны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад упісаць.
2. у знач. прым. Спец. Заключаны ў геаметрычную фігуру. Упісаны квадрат.