ву́дачка, ‑і. ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Тое, што і вуда. Вадзік трымаў у руках вудачкі, Сашка кіраваў лодкай. Гамолка.
•••
Зматаць вудачкі — тое, што і зматаць вуды (гл. зматаць).
Папасціся (трапіць) на вудачку гл. папасціся.
вуджэ́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. вудзіць.
вудзі́льна, ‑а, н.
Частка вуды, спінінга ў выглядзе тонкага гнуткага прута, да якога прымацоўваецца лёска. Арэхавае, бамбукавае вудзільна. Спінінгавае вудзільна. □ Ладымер паграсае ў руцэ вуду, як бы спрабуе, ці гнуткае вудзільна. Чорны.
вудзі́льны, ‑ая, ‑ае.
Які служыць для вуджэння рыбы. Вудзільны рыштунак.
вудзі́льшчык, ‑а, м.
Той, хто вудзіць рыбу. Адсюль, з узгорка, Нэля бачыла далёка ўнізе раку і мост, ля якога групамі стаялі вудзільшчыкі. Лупсякоў.
ву́дзіцца, ‑дзіцца; незак.
1. Лавіцца на вуду, спінінг. З раніцы рыба добра вудзілася.
2. Зал. да вудзіць.
ву́дзіць, ‑джу, ‑дзіш, ‑дзіць; незак., каго.
Лавіць вудай, спінінгам (рыбу). З вузкага, адсечанага з кармы чаўна два хлапчукі будзілі [рыбу]. Савіцкі.
вуж, вужа́ (і радзей) ву́жа, м.
1. Адна з неядавітых змей сямейства паўзуноў.
2. у знач. прысл. ву́жам. Звіваючыся, выгінаючыся.
•••
Выкручвацца вужом гл. выкручвацца.
вужаві́нне, ‑я, н.
Скура змяі, скінутая ў час лінькі.
вужа́ка, ‑і, ДМ ‑жа́цы, ж.
1. Разм. Агульная назва паўзуноў з доўгім гнуткім целам без ног; змяя.
2. перан. Пра ліхога, каварнага чалавека. Хіба ён [ляснічы] літасць сэрца мае? Ужо двух у службу запрагае: Адзін на рыбу — той у адборку.. Няма на іх, вужак, паморку. Колас.
3. у знач. прысл. вужа́кай. Звіваючыся, выгінаючыся. Рэчка Случ.. вужакай выкручвалася паміж пералескаў. «Маладосць».
•••
Віцца вужакай гл. віцца.