Verbum

вершама́нія, ‑і, ж.

Хваравітае жаданне складаць вершы.

вершапіса́нне, ‑я, н.

Пісанне вершаў.

вершаплёт, ‑а, М ‑плёце, м.

Разм. пагард. Дрэнны, бяздарны паэт.

вершаплёцтва, ‑а, н.

Разм. пагард. Пісанне бяздарных вершаў.

вершасклада́льнік, ‑а, м.

Той, хто складае вершы.

вершасклада́нне, ‑я, н.

1. Сістэма будовы, склад вершаванай мовы. Сілабічнае вершаскладанне. □ Сваёй літаратурнай дзейнасцю Купала і Колас унеслі многа новага ў беларускае вершаскладанне.

2. Складанне вершаў.

вершатво́рац, ‑рца, м.

Уст. Складальнік вершаў; паэт.

вершатво́рства, ‑а, н.

Уст. Тое, што і вершапісанне.

верыфіка́цыя, ‑і, ж.

Спец. Эмпірычнае пацвярджэнне тэарэтычных палажэнняў навукі.

[Ад лац. verus — ісцінны і facio — раблю.]

ве́рыцца, ‑рыцца; безас. незак., каму-чаму (звычайна з адмоўем).

Мець пачуццё ўпэўненасці ў верагоднасць чаго‑н. [Адзін з чырвонаармейцаў:] — Зусім не верыцца.., што ёсць яшчэ дзесь на свеце паны і здзек чалавека над чалавекам. Чорны. Руды наш стаў дабёр і гладак, Не верыцца, што ёсць і косці. Крапіва.