Verbum

уз’есціся, ✂; зак. (разм. неадабр.).

Неўзлюбіўшы, раззлаваўшыся або раздражніўшыся, пачаць папракаць, вінаваціць, лаяць каго-н.

• У. на нявестку.

|| незак. уз’ядацца, ✂.

узімку, прысл. (разм.).

Зімой.

• У. гасцінец заносіць снегам.

узірацца, ✂; незак.

1. Вельмі ўважліва, напружана глядзець куды-н., на каго-, што-н., углядацца.

   • У. ў далячынь.
   • У. ў твар.

2. у што. Разглядаць сябе ў чым-н., глядзецца ў што-н.

   • У. ў люстэрка.

узлажыць, ✂; зак.

1. Палажыць на што-н., паверх чаго-н., ускласці.

   • У. бервяно на сані.

2. перан. Даручыць што-н. каму-н.

   • У. адказнасць на брыгадзіраў.

узламаць, ✂; зак.

Ломячы, разбіць, адкрыць, развярнуць (што-н. запёртае, цэлае і пад.).

• У. дзверы.

|| незак. узломліваць, ✂ і узломваць, ✂.

|| наз. узлом, ✂.

• Крадзеж з узломам.

узлегчы, ✂; зак.

Прыхіліўшыся, націснуць тулавам або часткай яго, наваліцца.

• У. грудзьмі на стол.

|| незак. узлягаць, ✂.

узлезці, ✂; зак.

1. Узабрацца куды-н. высока, на паверхню чаго-н.

   • У. на слуп.

2. Пра адзенне, абутак: надзецца, налезці (разм.).

   • Бот ледзь улез на нагу.

3. Прыціснуць нагой каго-, што-н., наступіць (разм.).

|| незак. узлазіць, ✂.

узлесак, ✂ і узлессе, ✂, н.

Край лесу.

узлёт, ✂, м.

1. гл. узляцець.

2. перан., чаго. Уздым, натхненне (высок.).

   • У. сіл.

узліванне, ✂, н.

У старажытнасці: прынясенне віна ў ахвяру багам.