Verbum

слязісты, ✂.

Які выдзяляе слёзы.

• Слязістыя вочы.

|| наз. слязістасць, ✂.

слязіцца, ✂; незак.

Пра вочы: напаўняцца слязамі.

• Вочы слязяцца ад дыму.

слязлівы, ✂.

1. Схільны часта плакаць.

   • Слязлівая дзяўчынка.

2. Які плача, жаласны.

   • С. голас.

|| наз. слязлівасць, ✂.

слязніца, ✂, ж.

1. У старажытным Рыме: пасудзіна, у якую збіралі слёзы, калі плакалі па нябожчыку.

2. Слёзны мяшок каля вока, дзе збіраюцца слёзы.

сляпак, ✂, м. (разм. зневаж.).

1. Сляпы чалавек.

2. перан. Чалавек, які не заўважае, што яго ашукваюць у чым-н.

   • Не трэба быць слепаком!

сляпень, ✂, м.

Двухкрылае насякомае сямейства крывасмокаў, якое жывіцца кроўю жывёлы і чалавека.

сляпіца, ✂, ж. (абл.).

У выразе: лезці сляпіцаю ў вочы — назойліва прыставаць да каго-н.

сляпіцца, ✂; незак.

1. Псаваць сабе зрок.

   • С. над кнігаю.

2. Пра немагчымасць гладзець (ад яркага святла і пад.).

   • Ад сонца гарыць лоб і слепяцца вочы.

сляпіць, ✂; незак.

1. Пазбаўляць зроку; пагаршаць зрок, псаваць вочы.

   • С. вочы чытаннем.

2. Асляпляць вочы яркім святлом, перашкаджаць бачыць, засыпаючы ці залепліваючы, засцілаючы вочы чым-н.

   • Белізна снегу слепіць вочы.
   • Мокры снег сляпіў вочы.

3. перан. Пазбаўляць разважлівасці пад уздзеяннем якіх-н. пачуццяў.

   • Рэўнасць сляпіла хлопца.

сляпучы, ✂.

Вельмі яркі, асляпляльны.

• Сляпучыя промні сонца.