Verbum

лейтэнант, ✂, м.

Афіцэрскае званне або чын у арміі, флоце, міліцыі, а таксама асоба, якая носіць гэта званне.

• Малодшы л. (першае афіцэрскае званне).

|| прым. лейтэнанцкі, ✂.

лейцы, ✂, ж.

Вяроўкі, рамяні для кіравання коньмі ў запрэжцы.

• Выпусціць лейцы (таксама перан. аслабіць сілу ўлады над кім-н.).
• Ляйчына (лейчына) пад хвост папала каму-н. (перан. аб неўраўнаважаных, капрызных паводзінах; разм.).
• Трымаць лейцы ў руках (таксама перан. мець у сваіх руках уладу, кіраўніцтва).

|| прым. лейцавы, ✂.

лек, ✂, м.

Грашовая адзінка Албаніі.

лекар, ✂, м. (разм.).

Тое, што і урач.

|| ж. лекарка, ✂.

|| прым. лекарскі, ✂.

лекарыха, ✂, ж. (разм.).

Жонка лекара.

лекі, ✂, н. (разм.).

1. Лякарства.

   • Л. ад кашлю.

2. Лячэнне.

   • Л. гразямі.

|| прым. лекавы, ✂.

• Лекавыя расліны.

лексема, ✂, ж. (спец.).

Слова як сэнсавая адзінка слоўнікавага саставу мовы ў сукупнасці яго значэнняў і форм.

|| прым. лексемны, ✂.

лексіка, ✂, ж.

Слоўнікавы састаў мовы або дыялекту, твораў якога-н. пісьменніка.

• Дыялектная л.
• Л. Якуба Коласа.

|| прым. лексічны, ✂.

лексікаграфія, ✂, ж.

Тэорыя і практыка ўкладання слоўнікаў.

|| прым. лексікаграфічны, ✂.

лексікалогія, ✂, ж.

Раздзел мовазнаўства, які разглядае і тэарэтычна асэнсоўвае слоўнікавы састаў мовы.

|| прым. лексікалагічны, ✂.