Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя

кайназойскі, ✂:

  • Кайназойская эра (спец.) — эра геалагічнай гісторыі Зямлі, што суадносіцца з існаваннем самай маладой групы адкладаў парод.

кайнэ, нескл., н. (спец.).

Функцыянальны тып мовы, што выкарыстоўваецца ў якасці асноўнага сродку паўсядзённых зносін з шырокім дыяпазонам камунікатыўных сфер ва ўмовах рэгулярных сацыяльных кантактаў паміж носьбітамі розных дыялектаў або моў.

кайстра, ✂, ж.

Торба, клунак.

какава, нескл., ж.

  1. Трапічнае дрэва, абястлушчаныя зярняты якога ідуць на прыгатаванне шакаладу.

  2. Парашок з зярнят гэтага дрэва, ужываецца для прыгатавання напітку, а таксама сам напітак.

|| прым. какававы, ✂.

какаду, нескл., м.

Род папугаяў з доўгім чубам і моцнай дзюбай.

какаін, ✂, м.

Атрутнае рэчыва, якое здабываецца з лісця трапічнай расліны і выкарыстоўваецца як абязбольваючы або наркатычны сродак.

|| прым. какаінавы, ✂.

какаінізм, ✂, м.

Хваравітая цяга да какаіну як наркатычнага сродку.

какаініст, ✂, м.

Хворы на какаінізм.

|| ж. какаіністка, ✂.

|| прым. какаінісцкі, ✂.

какафонія, ✂, ж. (кніжн.).

Негарманічнае, сумбурнае спалучэнне гукаў (у музыцы, вершах).

|| прым. какафанічны, ✂.

какетка​1, ✂, ж.

Жанчына, якая сваімі паводзінамі, манерамі, туалетам імкнецца звярнуць на сябе ўвагу, спадабацца каму-н.