Verbum

одино́чник

1. разг. (заключённый) адзіно́чнік, -ка м.;

2. спорт. адзіно́чнік, -ка м.;

одино́чница разг. (заключённая) адзіно́чніца, -цы ж.;

одино́чный в разн. знач. адзіно́чны;

одино́чный полёт ав. адзіно́чны палёт;

одино́чное заключе́ние адзіно́чнае зняво́ленне;

одино́чный вы́стрел адзіно́чны стрэ́л.

оди́н-еди́нственный разг. адзі́н-адзіню́ткі.

одио́зность адыёзнасць, -ці ж.;

одио́зный адыёзны.

одиссе́я адысе́я, -се́і ж.

одича́вший прил. здзічэ́лы, адзічэ́лы;

одича́лость здзічэ́ласць, -ці ж., адзічэ́ласць, -ці ж.;

одича́лый здзічэ́лы, адзічэ́лы;