обита́емый засе́лены, насе́лены; (жилой) жылы́; (людный) лю́дны.
обита́лище уст. жыллё, -лля ср. месцазнахо́джанне, -ння ср.
обита́ние жыха́рства, -ва ср., пражыва́нне, -ння ср., прабыва́нне, -ння ср.;
обита́тель жыха́р, -ра́ м., насе́льнік, -ка м., прабыва́льнік, -ка м.;
обита́тельница жыха́рка, -кі ж., насе́льніца, -цы ж., прабыва́льніца, -цы ж.;
обита́ть несов. (проживать) жыць, пражыва́ць; (находиться) насяля́ць, прабыва́ць, знахо́дзіцца.
оби́тель ж.
1. уст., церк. манасты́р, -ра́ м.;
2. перен. прыста́нак, -нку м., мясці́на, -ны ж.;
оби́тый абі́ты, мног. паабіва́ны; абабі́ты;
оби́ть сов. абі́ць, мног. паабіва́ць, абабі́ць; см. обива́ть;