Verbum

блесну́ть сов., однокр.

1. блі́снуць;

2. перен. (отличиться) блі́снуць, вы́значыцца;

3. перен. (мелькнуть) мільгану́ць; (появиться) з’яві́цца;

блесну́ла мысль мільгану́ла (з’яві́лася) ду́мка;

блесте́ть несов.

1. (издавать блеск) блішча́ць; (время от времени) блі́скаць; (сиять) ззяць; (сверкать) зіхаце́ць;

стекло́ блесте́ло на со́лнце шкло блішча́ла на со́нцы;

грохота́л гром и блесте́ла мо́лния грыме́ў гром і блі́скала мала́нка;

2. перен. (отличаться) вызнача́цца;

не бле́щет умо́м не вызнача́ецца ро́зумам.

блестя́ще нареч. бліску́ча;

блестя́щий

1. прич. які́ (што) блішчы́ць, які́ (што) блі́скае; які́ (што) ззя́е; які́ (што) зіхаці́ць; які́ (што) вызнача́ецца; см. блесте́ть;

2. прил., прям., перен. бліску́чы.

блеф блеф, род. бле́фу м.

бле́яние бляя́нне, -ння ср.;

бле́ять несов. бляя́ць.

блёкло нареч. бля́кла;

блёклость бля́класць, -ці ж.;

блёклый бля́клы;

блёклая руда́ мин. бля́клая руда́;