Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПрадмоваСкарачэнні

обу́ться абу́цца.

о́бу́х абу́х, -ха́ м.;

как (то́чно, бу́дто) о́бухо́м по голове́ як (бы́ццам) абухо́м па галаве́.

обуча́ть несов. навуча́ць, вучы́ць; абуча́ць;

обуча́ться возвр., страд. навуча́цца, вучы́цца; абуча́цца;

обуча́ться иностра́нным языка́м вывуча́ць заме́жныя мо́вы;

обуча́ться стрельбе́ вучы́цца страля́ць;

обуча́ющий

1. прич. які́ (што) навуча́е, які́ (што) ву́чыць; які́ (што) абуча́е;

2.;

обуча́ющее устро́йство навуча́льная прыла́да;

обуча́ющая маши́на навуча́льная машы́на;

обуча́ющийся

1. прич. які́ (што) навуча́ецца, які́ (што) ву́чыцца; які́ (што) абуча́ецца; см. обуча́ться;

2. сущ. навучэ́нец, -нца м.;

обуче́ние навуча́нне, -ння ср., вучэ́нне, -ння ср.; абучэ́нне, -ння ср.;

всео́бщее обяза́тельное сре́днее обуче́ние усеагу́льнае абавязко́вае сярэ́дняе навуча́нне.

обу́ченный наву́чаны, вы́вучаны; абу́чаны;

обучи́ть сов. навучы́ць, вы́вучыць; абучы́ць; см. обуча́ть;

обучи́ться навучы́цца, вы́вучыцца; абучы́цца; см. обуча́ться.