kierowca
м. вадзіцель, шафёр; кіроўца;
kierowca wyścigowy — аўтагоншчык; пілот
kierownica
ж.
1. руль; стырно;
2. мат. дырэктрыса; накіравальная
kierownictwo
kierownictw|o
н. кіраўніцтва;
powierzyć komu ~o — даверыць каму кіраўніцтва;
pracować pod czyim ~em — працаваць пад чыім кіраўніцтвам
kierowniczka
ж. разм. кіраўніца, начальніца; загадчыца;
kierowniczka szkoły — дырэктар школы;
kierowniczka działu — загадчыца аддзела
kierowniczy
kierownicz|y
кіруючы; кіроўны;
~e stanowisko — кіруючая пасада; пасада кіраўніка;
układ ~y — сістэма кіравання
kierownik
м.
1. кіраўнік; начальнік; загадчык;
kierownik działu — загадчык аддзела;
kierownik do spraw reklamy — кіраўнік рэкламнага аддзела;
kierownik wydziału — начальнік цэха;
kierownik robót — выканаўца работ;
kierownik pociągu — начальнік цягніка;
2. ~i мн. руль (веласіпеда)
kierpce
мн. керпцы (від скуранога абутку ў гураляў)
kierunek, ~ku
kierun|ek
м.
1. кірунак; напрамак; курс;
w tym ~ku — у гэтым напрамку;
w przeciwnym ~ku — у супрацьлеглым напрамку (кірунку);
2. перан. кірунак, плынь;
~ek filozoficzny — філасофскі кірунак, філасофская плынь;
3. уст. кіраўніцтва;
pracować pod czyim ~kiem — працаваць пад чыім кіраўніцтвам;
mieć zdolności w ~ku czego — мець здольнасці да чаго