Verbum

dobić

dobi|ć

зак.

1. дабіць;

~ć wroga — дабіць ворага;

ta wiadomość go ~ła — гэтае паведамленне яго дабіла;

2. дайсці; дабрацца; дасягнуць;

~ć do brzegu — прычаліць да берага;

~ć targu — ударыць па руках; старгавацца;

~ć swego — дамагчыся свайго

dobić się

зак.

1. czego, do czego дабрацца; дайсці да чаго;

2. czego дабіцца; дасягнуць

dobiec

зак.

1. дабегчы;

dobiec do szkoły — дабегчы да школы;

dobiec do mety — прыйсці да фінішу;

2. kogo/czego; do kogo/czego дасягнуць каго/чаго;

3. даляцець; пачуцца

dobiegać

dobiega|ć

незак.

1. дабягаць; падбягаць;

2. kogo/czego; do kogo/czego даходзіць; набліжацца да каго/чаго; дасягаць каго/чаго;

~ć końca — падыходзіць да канца;

dobiegać północ — надыходзіць поўнач;

~ł sześćdziesiątki разм. яму было пад шэсцьдзесят;

3. далятаць; чуцца;

dobiegać hałas — далятае шум (галас)

dobierać

незак.

1. дабіраць; браць яшчэ;

2. падбіраць;

dobierać klucz (do zamka) — падбіраць ключ (да замка);

dobierać kadrę — падбіраць кадры;

dobierać słów — падбіраць словы

dobierać się

незак. дабірацца

dobieranie

н. дабіранне; падбор

dobijać

незак.

1. дабіваць;

2. даходзіць; дасягаць;

гл. dobić

dobijać się

незак. дабівацца;

dobijać się do drzwi — ламацца (біцца) ў дзверы;

dobijać się sprawiedliwości — дабівацца справядлівасці

dobitek :

na dobitek — у дадатак; да таго ж;

na dobitek złego — да ўсяго ліха;

na dobitek wszystkiego — у дадатак да ўсяго