адзіно́кі
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне
|
адз. |
мн. |
| м. |
- |
| Н. |
адзіно́кі |
адзіно́кія |
| Р. |
адзіно́кага |
адзіно́кіх |
| Д. |
адзіно́каму |
адзіно́кім |
| В. |
адзіно́кага (адуш.) |
адзіно́кіх (адуш.) |
| Т. |
адзіно́кім |
адзіно́кімі |
| М. |
адзіно́кім |
адзіно́кіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
адзіно́та
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
адзіно́та |
| Р. |
адзіно́ты |
| Д. |
адзіно́це |
| В. |
адзіно́ту |
| Т. |
адзіно́тай адзіно́таю |
| М. |
адзіно́це |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
адзіно́тнасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
адзіно́тнасць |
| Р. |
адзіно́тнасці |
| Д. |
адзіно́тнасці |
| В. |
адзіно́тнасць |
| Т. |
адзіно́тнасцю |
| М. |
адзіно́тнасці |
Крыніцы:
piskunou2012.
адзіно́тнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
адзіно́тнік |
адзіно́тнікі |
| Р. |
адзіно́тніка |
адзіно́тнікаў |
| Д. |
адзіно́тніку |
адзіно́тнікам |
| В. |
адзіно́тніка |
адзіно́тнікаў |
| Т. |
адзіно́тнікам |
адзіно́тнікамі |
| М. |
адзіно́тніку |
адзіно́тніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
адзіно́тніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
адзіно́тніца |
адзіно́тніцы |
| Р. |
адзіно́тніцы |
адзіно́тніц |
| Д. |
адзіно́тніцы |
адзіно́тніцам |
| В. |
адзіно́тніцу |
адзіно́тніц |
| Т. |
адзіно́тніцай адзіно́тніцаю |
адзіно́тніцамі |
| М. |
адзіно́тніцы |
адзіно́тніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
адзіно́тны
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
адзіно́тны |
адзіно́тная |
адзіно́тнае |
адзіно́тныя |
| Р. |
адзіно́тнага |
адзіно́тнай адзіно́тнае |
адзіно́тнага |
адзіно́тных |
| Д. |
адзіно́тнаму |
адзіно́тнай |
адзіно́тнаму |
адзіно́тным |
| В. |
адзіно́тны (неадуш.) адзіно́тнага (адуш.) |
адзіно́тную |
адзіно́тнае |
адзіно́тныя (неадуш.) адзіно́тных (адуш.) |
| Т. |
адзіно́тным |
адзіно́тнай адзіно́тнаю |
адзіно́тным |
адзіно́тнымі |
| М. |
адзіно́тным |
адзіно́тнай |
адзіно́тным |
адзіно́тных |
Крыніцы:
piskunou2012,
sbm2012.
адзіно́цтва
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
адзіно́цтва |
| Р. |
адзіно́цтва |
| Д. |
адзіно́цтву |
| В. |
адзіно́цтва |
| Т. |
адзіно́цтвам |
| М. |
адзіно́цтве |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
адзіно́чка
‘асоба’
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
адзіно́чка |
адзіно́чкі |
| Р. |
адзіно́чкі |
адзіно́чак |
| Д. |
адзіно́чцы |
адзіно́чкам |
| В. |
адзіно́чку |
адзіно́чак |
| Т. |
адзіно́чкай адзіно́чкаю |
адзіно́чкамі |
| М. |
адзіно́чцы |
адзіно́чках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.