Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні

адзіно́кі

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз. мн.
м. -
Н. адзіно́кі адзіно́кія
Р. адзіно́кага адзіно́кіх
Д. адзіно́каму адзіно́кім
В. адзіно́кага (адуш.) адзіно́кіх (адуш.)
Т. адзіно́кім адзіно́кімі
М. адзіно́кім адзіно́кіх

Крыніцы: krapivabr2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

адзіно́та

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. адзіно́та
Р. адзіно́ты
Д. адзіно́це
В. адзіно́ту
Т. адзіно́тай
адзіно́таю
М. адзіно́це

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

адзіно́тна

прыслоўе

станоўч. выш. найвыш.
адзіно́тна - -

Крыніцы: piskunou2012.

адзіно́тнасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. адзіно́тнасць
Р. адзіно́тнасці
Д. адзіно́тнасці
В. адзіно́тнасць
Т. адзіно́тнасцю
М. адзіно́тнасці

Крыніцы: piskunou2012.

адзіно́тнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. адзіно́тнік адзіно́тнікі
Р. адзіно́тніка адзіно́тнікаў
Д. адзіно́тніку адзіно́тнікам
В. адзіно́тніка адзіно́тнікаў
Т. адзіно́тнікам адзіно́тнікамі
М. адзіно́тніку адзіно́тніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

адзіно́тніца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. адзіно́тніца адзіно́тніцы
Р. адзіно́тніцы адзіно́тніц
Д. адзіно́тніцы адзіно́тніцам
В. адзіно́тніцу адзіно́тніц
Т. адзіно́тніцай
адзіно́тніцаю
адзіно́тніцамі
М. адзіно́тніцы адзіно́тніцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

адзіно́тніцкі

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. адзіно́тніцкі адзіно́тніцкая адзіно́тніцкае адзіно́тніцкія
Р. адзіно́тніцкага адзіно́тніцкай
адзіно́тніцкае
адзіно́тніцкага адзіно́тніцкіх
Д. адзіно́тніцкаму адзіно́тніцкай адзіно́тніцкаму адзіно́тніцкім
В. адзіно́тніцкі (неадуш.)
адзіно́тніцкага (адуш.)
адзіно́тніцкую адзіно́тніцкае адзіно́тніцкія (неадуш.)
адзіно́тніцкіх (адуш.)
Т. адзіно́тніцкім адзіно́тніцкай
адзіно́тніцкаю
адзіно́тніцкім адзіно́тніцкімі
М. адзіно́тніцкім адзіно́тніцкай адзіно́тніцкім адзіно́тніцкіх

Крыніцы: piskunou2012.

адзіно́тны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. адзіно́тны адзіно́тная адзіно́тнае адзіно́тныя
Р. адзіно́тнага адзіно́тнай
адзіно́тнае
адзіно́тнага адзіно́тных
Д. адзіно́тнаму адзіно́тнай адзіно́тнаму адзіно́тным
В. адзіно́тны (неадуш.)
адзіно́тнага (адуш.)
адзіно́тную адзіно́тнае адзіно́тныя (неадуш.)
адзіно́тных (адуш.)
Т. адзіно́тным адзіно́тнай
адзіно́тнаю
адзіно́тным адзіно́тнымі
М. адзіно́тным адзіно́тнай адзіно́тным адзіно́тных

Крыніцы: piskunou2012, sbm2012.

адзіно́цтва

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. адзіно́цтва
Р. адзіно́цтва
Д. адзіно́цтву
В. адзіно́цтва
Т. адзіно́цтвам
М. адзіно́цтве

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

адзіно́чка

‘асоба’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. адзіно́чка адзіно́чкі
Р. адзіно́чкі адзіно́чак
Д. адзіно́чцы адзіно́чкам
В. адзіно́чку адзіно́чак
Т. адзіно́чкай
адзіно́чкаю
адзіно́чкамі
М. адзіно́чцы адзіно́чках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.