Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
абвжзлмнорухыэ’

дурнап’я́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. дурнап’я́н
Р. дурнап’я́ну
Д. дурнап’я́ну
В. дурнап’я́н
Т. дурнап’я́нам
М. дурнап’я́не

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дурнап’я́навы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дурнап’я́навы дурнап’я́навая дурнап’я́навае дурнап’я́навыя
Р. дурнап’я́навага дурнап’я́навай
дурнап’я́навае		 дурнап’я́навага дурнап’я́навых
Д. дурнап’я́наваму дурнап’я́навай дурнап’я́наваму дурнап’я́навым
В. дурнап’я́навы (неадуш.)
дурнап’я́навага (адуш.)		 дурнап’я́навую дурнап’я́навае дурнап’я́навыя (неадуш.)
дурнап’я́навых (адуш.)
Т. дурнап’я́навым дурнап’я́навай
дурнап’я́наваю		 дурнап’я́навым дурнап’я́навымі
М. дурнап’я́навым дурнап’я́навай дурнап’я́навым дурнап’я́навых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дурната́

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. дурната́
Р. дурнаты́
Д. дурнаце́
В. дурнату́
Т. дурнато́й
дурнато́ю
М. дурнаце́

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дурна́я

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз. мн.
ж. -
Н. дурна́я дурны́я
Р. дурно́й дурны́х
Д. дурно́й дурны́м
В. дурну́ю дурны́х
Т. дурно́й
дурно́ю		 дурны́мі
М. дурно́й дурны́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012.

дурне́йшы

прыметнік, якасны, вышэйшая cтупень параўнання

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дурне́йшы дурне́йшая дурне́йшае дурне́йшыя
Р. дурне́йшага дурне́йшай
дурне́йшае		 дурне́йшага дурне́йшых
Д. дурне́йшаму дурне́йшай дурне́йшаму дурне́йшым
В. дурне́йшы (неадуш.)
дурне́йшага (адуш.)		 дурне́йшую дурне́йшае дурне́йшыя (неадуш.)
дурне́йшых (адуш.)
Т. дурне́йшым дурне́йшай
дурне́йшаю		 дурне́йшым дурне́йшымі
М. дурне́йшым дурне́йшай дурне́йшым дурне́йшых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

дурне́нькі

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дурне́нькі дурне́нькая дурне́нькае дурне́нькія
Р. дурне́нькага дурне́нькай
дурне́нькае		 дурне́нькага дурне́нькіх
Д. дурне́нькаму дурне́нькай дурне́нькаму дурне́нькім
В. дурне́нькі (неадуш.)
дурне́нькага (адуш.)		 дурне́нькую дурне́нькае дурне́нькія (неадуш.)
дурне́нькіх (адуш.)
Т. дурне́нькім дурне́нькай
дурне́нькаю		 дурне́нькім дурне́нькімі
М. дурне́нькім дурне́нькай дурне́нькім дурне́нькіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.

дурне́ць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. дурне́ю дурне́ем
2-я ас. дурне́еш дурне́еце
3-я ас. дурне́е дурне́юць
Прошлы час
м. дурне́ў дурне́лі
ж. дурне́ла
н. дурне́ла
Дзеепрыслоўе
цяп. час дурне́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

ду́рнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. ду́рнік ду́рнікі
Р. ду́рніка ду́рнікаў
Д. ду́рніку ду́рнікам
В. ду́рніка ду́рнікаў
Т. ду́рнікам ду́рнікамі
М. ду́рніку ду́рніках

Крыніцы: piskunou2012.

дурні́ла

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. дурні́ла дурні́лы
Р. дурні́лы дурні́л
Д. дурні́лу дурні́лам
В. дурні́лу дурні́л
Т. дурні́лам дурні́ламі
М. дурні́ле дурні́лах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дурні́ца

‘асоба’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. дурні́ца дурні́цы
Р. дурні́цы дурні́ц
Д. дурні́цы дурні́цам
В. дурні́цу дурні́ц
Т. дурні́цай
дурні́цаю		 дурні́цамі
М. дурні́цы дурні́цах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.