Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні

аўтэнтыфікава́ць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. аўтэнтыфіку́ю аўтэнтыфіку́ем
2-я ас. аўтэнтыфіку́еш аўтэнтыфіку́еце
3-я ас. аўтэнтыфіку́е аўтэнтыфіку́юць
Прошлы час
м. аўтэнтыфікава́ў аўтэнтыфікава́лі
ж. аўтэнтыфікава́ла
н. аўтэнтыфікава́ла
Загадны лад
2-я ас. аўтэнтыфіку́й аўтэнтыфіку́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час аўтэнтыфіку́ючы

аўтэнтыфікава́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. аўтэнтыфіку́ю аўтэнтыфіку́ем
2-я ас. аўтэнтыфіку́еш аўтэнтыфіку́еце
3-я ас. аўтэнтыфіку́е аўтэнтыфіку́юць
Прошлы час
м. аўтэнтыфікава́ў аўтэнтыфікава́лі
ж. аўтэнтыфікава́ла
н. аўтэнтыфікава́ла
Загадны лад
2-я ас. аўтэнтыфіку́й аўтэнтыфіку́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час аўтэнтыфікава́ўшы

аўтэнтыфіка́цыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. аўтэнтыфіка́цыя
Р. аўтэнтыфіка́цыі
Д. аўтэнтыфіка́цыі
В. аўтэнтыфіка́цыю
Т. аўтэнтыфіка́цыяй
аўтэнтыфіка́цыяю
М. аўтэнтыфіка́цыі

Крыніцы: piskunou2012.

аўтэнты́чна

прыслоўе

станоўч. выш. найвыш.
аўтэнты́чна - -

Крыніцы: piskunou2012.

аўтэнты́чнасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. аўтэнты́чнасць
Р. аўтэнты́чнасці
Д. аўтэнты́чнасці
В. аўтэнты́чнасць
Т. аўтэнты́чнасцю
М. аўтэнты́чнасці

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

аўтэнты́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. аўтэнты́чны аўтэнты́чная аўтэнты́чнае аўтэнты́чныя
Р. аўтэнты́чнага аўтэнты́чнай
аўтэнты́чнае
аўтэнты́чнага аўтэнты́чных
Д. аўтэнты́чнаму аўтэнты́чнай аўтэнты́чнаму аўтэнты́чным
В. аўтэнты́чны (неадуш.)
аўтэнты́чнага (адуш.)
аўтэнты́чную аўтэнты́чнае аўтэнты́чныя (неадуш.)
аўтэнты́чных (адуш.)
Т. аўтэнты́чным аўтэнты́чнай
аўтэнты́чнаю
аўтэнты́чным аўтэнты́чнымі
М. аўтэнты́чным аўтэнты́чнай аўтэнты́чным аўтэнты́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Аўхі́мкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Аўхі́мкі
Р. Аўхі́мак
Аўхі́мкаў
Д. Аўхі́мкам
В. Аўхі́мкі
Т. Аўхі́мкамі
М. Аўхі́мках

Аўху́ты

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Аўху́ты
Р. Аўху́т
Аўху́таў
Д. Аўху́там
В. Аўху́ты
Т. Аўху́тамі
М. Аўху́тах

аўцабы́к

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. аўцабы́к аўцабыкі́
Р. аўцабыка́ аўцабыко́ў
Д. аўцабыку́ аўцабыка́м
В. аўцабыка́ аўцабыко́ў
Т. аўцабыко́м аўцабыка́мі
М. аўцабыку́ аўцабыка́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

аўцама́тка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. аўцама́тка аўцама́ткі
Р. аўцама́ткі аўцама́так
Д. аўцама́тцы аўцама́ткам
В. аўцама́тку аўцама́так
Т. аўцама́ткай
аўцама́ткаю
аўцама́ткамі
М. аўцама́тцы аўцама́тках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.