Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Дзям’я́н

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

дзямя́навецкі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	дзямя́навецкі	дзямя́навецкая	дзямя́навецкае	дзямя́навецкія
Р.	дзямя́навецкага	дзямя́навецкай дзямя́навецкае	дзямя́навецкага	дзямя́навецкіх
Д.	дзямя́навецкаму	дзямя́навецкай	дзямя́навецкаму	дзямя́навецкім
В.	дзямя́навецкі (неадуш.) дзямя́навецкага (адуш.)	дзямя́навецкую	дзямя́навецкае	дзямя́навецкія (неадуш.) дзямя́навецкіх (адуш.)
Т.	дзямя́навецкім	дзямя́навецкай дзямя́навецкаю	дзямя́навецкім	дзямя́навецкімі
М.	дзямя́навецкім	дзямя́навецкай	дзямя́навецкім	дзямя́навецкіх

Крыніцы: piskunou2012.

Дзям’я́наўка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Дзямя́наўцы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Дзям’я́нкава

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

дзям’я́нкаўскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	дзям’я́нкаўскі	дзям’я́нкаўская	дзям’я́нкаўскае	дзям’я́нкаўскія
Р.	дзям’я́нкаўскага	дзям’я́нкаўскай дзям’я́нкаўскае	дзям’я́нкаўскага	дзям’я́нкаўскіх
Д.	дзям’я́нкаўскаму	дзям’я́нкаўскай	дзям’я́нкаўскаму	дзям’я́нкаўскім
В.	дзям’я́нкаўскі (неадуш.) дзям’я́нкаўскага (адуш.)	дзям’я́нкаўскую	дзям’я́нкаўскае	дзям’я́нкаўскія (неадуш.) дзям’я́нкаўскіх (адуш.)
Т.	дзям’я́нкаўскім	дзям’я́нкаўскай дзям’я́нкаўскаю	дзям’я́нкаўскім	дзям’я́нкаўскімі
М.	дзям’я́нкаўскім	дзям’я́нкаўскай	дзям’я́нкаўскім	дзям’я́нкаўскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Дзям’я́нкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Дзямя́нчыцы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

дзянё́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дзяні́кінец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Verbum