Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Дзяме́шкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Дзямі́д

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Дзямі́дава

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

дзямі́давіцкі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	дзямі́давіцкі	дзямі́давіцкая	дзямі́давіцкае	дзямі́давіцкія
Р.	дзямі́давіцкага	дзямі́давіцкай дзямі́давіцкае	дзямі́давіцкага	дзямі́давіцкіх
Д.	дзямі́давіцкаму	дзямі́давіцкай	дзямі́давіцкаму	дзямі́давіцкім
В.	дзямі́давіцкі (неадуш.) дзямі́давіцкага (адуш.)	дзямі́давіцкую	дзямі́давіцкае	дзямі́давіцкія (неадуш.) дзямі́давіцкіх (адуш.)
Т.	дзямі́давіцкім	дзямі́давіцкай дзямі́давіцкаю	дзямі́давіцкім	дзямі́давіцкімі
М.	дзямі́давіцкім	дзямі́давіцкай	дзямі́давіцкім	дзямі́давіцкіх

Крыніцы: piskunou2012.

Дзямі́давічы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Дзямі́даў

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Дзямі́даўка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Дзямі́даўшчына

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

	адз.
Н.	Дзямі́даўшчына
Р.	Дзямі́даўшчыны
Д.	Дзямі́даўшчыне
В.	Дзямі́даўшчыну
Т.	Дзямі́даўшчынай Дзямі́даўшчынаю
М.	Дзямі́даўшчыне

Дзямі́дзенкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Дзямі́дкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Verbum