Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя

дзы́нкаць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. дзы́нкаю дзы́нкаем
2-я ас. дзы́нкаеш дзы́нкаеце
3-я ас. дзы́нкае дзы́нкаюць
Прошлы час
м. дзы́нкаў дзы́нкалі
ж. дзы́нкала
н. дзы́нкала
Загадны лад
2-я ас. дзы́нкай дзы́нкайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час дзы́нкаючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

дзы́нкнуць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. дзы́нкну дзы́нкнем
2-я ас. дзы́нкнеш дзы́нкнеце
3-я ас. дзы́нкне дзы́нкнуць
Прошлы час
м. дзы́нкнуў дзы́нкнулі
ж. дзы́нкнула
н. дзы́нкнула
Загадны лад
2-я ас. дзы́нкні дзы́нкніце
Дзеепрыслоўе
прош. час дзы́нкнуўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

дзын-дзылы́н

выклічнік

Крыніцы: piskunou2012.

дзын-дзы́н

выклічнік

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дзьме́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. дзьме́нне
Р. дзьме́ння
Д. дзьме́нню
В. дзьме́нне
Т. дзьме́ннем
М. дзьме́нні

Крыніцы: piskunou2012.

дзьму́ты

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дзьму́ты дзьму́тая дзьму́тае дзьму́тыя
Р. дзьму́тага дзьму́тай
дзьму́тае		 дзьму́тага дзьму́тых
Д. дзьму́таму дзьму́тай дзьму́таму дзьму́тым
В. дзьму́ты (неадуш.)
дзьму́тага (адуш.)		 дзьму́тую дзьму́тае дзьму́тыя (неадуш.)
дзьму́тых (адуш.)
Т. дзьму́тым дзьму́тай
дзьму́таю		 дзьму́тым дзьму́тымі
М. дзьму́тым дзьму́тай дзьму́тым дзьму́тых

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

дзьму́х

выклічнік

Крыніцы: piskunou2012.

дзьмухаве́ц

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дзьмухаве́ц дзьмухаўцы́
Р. дзьмухаўца́ дзьмухаўцо́ў
Д. дзьмухаўцу́ дзьмухаўца́м
В. дзьмухаве́ц дзьмухаўцы́
Т. дзьмухаўцо́м дзьмухаўца́мі
М. дзьмухаўцы́ дзьмухаўца́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

дзьму́ханне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дзьму́ханне дзьму́ханні
Р. дзьму́хання дзьму́ханняў
Д. дзьму́ханню дзьму́ханням
В. дзьму́ханне дзьму́ханні
Т. дзьму́ханнем дзьму́ханнямі
М. дзьму́ханні дзьму́ханнях

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.

дзьмухану́ць

‘аднакратны дзеяслоў да дзьмухаць’

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. дзьмухану́ дзьмуханё́м
2-я ас. дзьмухане́ш дзьмуханяце́
3-я ас. дзьмухане́ дзьмухану́ць
Прошлы час
м. дзьмухану́ў дзьмухану́лі
ж. дзьмухану́ла
н. дзьмухану́ла
Загадны лад
2-я ас. дзьмухані́ дзьмухані́це
Дзеепрыслоўе
прош. час дзьмухану́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.