Verbum

анлайнавы слоўнік

Ві́дзінічы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Відзі́шкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

ві́дзскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	ві́дзскі	ві́дзская	ві́дзскае	ві́дзскія
Р.	ві́дзскага	ві́дзскай ві́дзскае	ві́дзскага	ві́дзскіх
Д.	ві́дзскаму	ві́дзскай	ві́дзскаму	ві́дзскім
В.	ві́дзскі (неадуш.) ві́дзскага (адуш.)	ві́дзскую	ві́дзскае	ві́дзскія (неадуш.) ві́дзскіх (адуш.)
Т.	ві́дзскім	ві́дзскай ві́дзскаю	ві́дзскім	ві́дзскімі
М.	ві́дзскім	ві́дзскай	ві́дзскім	ві́дзскіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012.

Ві́дзы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Відзю́ны

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Відлі́н

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Ві́длы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

віднава́та

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч.	выш.	найвыш.
віднава́та	-	-

Крыніцы: krapivabr2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

віднава́ты

прыметнік, якасны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	віднава́ты	віднава́тая	віднава́тае	віднава́тыя
Р.	віднава́тага	віднава́тай віднава́тае	віднава́тага	віднава́тых
Д.	віднава́таму	віднава́тай	віднава́таму	віднава́тым
В.	віднава́ты (неадуш.) віднава́тага (адуш.)	віднава́тую	віднава́тае	віднава́тыя (неадуш.) віднава́тых (адуш.)
Т.	віднава́тым	віднава́тай віднава́таю	віднава́тым	віднава́тымі
М.	віднава́тым	віднава́тай	віднава́тым	віднава́тых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

ві́днасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.