Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

двайні́к

‘чалавек, які мае поўнае або блізкае падабенства з другім чалавекам’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996.

двайні́к

‘двухпудовая гіра’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996.

двайнікава́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

двайнікава́ны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	двайнікава́ны	двайнікава́ная	двайнікава́нае	двайнікава́ныя
Р.	двайнікава́нага	двайнікава́най двайнікава́нае	двайнікава́нага	двайнікава́ных
Д.	двайнікава́наму	двайнікава́най	двайнікава́наму	двайнікава́ным
В.	двайнікава́ны (неадуш.) двайнікава́нага (адуш.)	двайнікава́ную	двайнікава́нае	двайнікава́ныя (неадуш.) двайнікава́ных (адуш.)
Т.	двайнікава́ным	двайнікава́най двайнікава́наю	двайнікава́ным	двайнікава́нымі
М.	двайнікава́ным	двайнікава́най	двайнікава́ным	двайнікава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

двайнікава́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	двайнікава́ны	двайнікава́ная	двайнікава́нае	двайнікава́ныя
Р.	двайнікава́нага	двайнікава́най двайнікава́нае	двайнікава́нага	двайнікава́ных
Д.	двайнікава́наму	двайнікава́най	двайнікава́наму	двайнікава́ным
В.	двайнікава́ны (неадуш.) двайнікава́нага (адуш.)	двайнікава́ную	двайнікава́нае	двайнікава́ныя (неадуш.) двайнікава́ных (адуш.)
Т.	двайнікава́ным	двайнікава́най двайнікава́наю	двайнікава́ным	двайнікава́нымі
М.	двайнікава́ным	двайнікава́най	двайнікава́ным	двайнікава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

двайнікава́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	двайнікава́ны	двайнікава́ная	двайнікава́нае	двайнікава́ныя
Р.	двайнікава́нага	двайнікава́най двайнікава́нае	двайнікава́нага	двайнікава́ных
Д.	двайнікава́наму	двайнікава́най	двайнікава́наму	двайнікава́ным
В.	двайнікава́ны (неадуш.) двайнікава́нага (адуш.)	двайнікава́ную	двайнікава́нае	двайнікава́ныя (неадуш.) двайнікава́ных (адуш.)
Т.	двайнікава́ным	двайнікава́най двайнікава́наю	двайнікава́ным	двайнікава́нымі
М.	двайнікава́ным	двайнікава́най	двайнікава́ным	двайнікава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

двайніко́вы

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	двайніко́вы	двайніко́вая	двайніко́вае	двайніко́выя
Р.	двайніко́вага	двайніко́вай двайніко́вае	двайніко́вага	двайніко́вых
Д.	двайніко́ваму	двайніко́вай	двайніко́ваму	двайніко́вым
В.	двайніко́вы (неадуш.) двайніко́вага (адуш.)	двайніко́вую	двайніко́вае	двайніко́выя (неадуш.) двайніко́вых (адуш.)
Т.	двайніко́вым	двайніко́вай двайніко́ваю	двайніко́вым	двайніко́вымі
М.	двайніко́вым	двайніко́вай	двайніко́вым	двайніко́вых

Крыніцы: piskunou2012.

двайны́

прыметнік, якасны

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

двайня́ты

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, множны лік, множналікавы

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

двайча́стасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

Verbum