Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні

Дзямі́даў

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. Дзямі́даў
Р. Дзямі́дава
Д. Дзямі́даву
В. Дзямі́даў
Т. Дзямі́давам
М. Дзямі́даве

Дзямі́даўка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Дзямі́даўка
Р. Дзямі́даўкі
Д. Дзямі́даўцы
В. Дзямі́даўку
Т. Дзямі́даўкай
Дзямі́даўкаю
М. Дзямі́даўцы

Дзямі́даўшчына

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Дзямі́даўшчына
Р. Дзямі́даўшчыны
Д. Дзямі́даўшчыне
В. Дзямі́даўшчыну
Т. Дзямі́даўшчынай
Дзямі́даўшчынаю
М. Дзямі́даўшчыне

Дзямі́дзенкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Дзямі́дзенкі
Р. Дзямі́дзенак
Дзямі́дзенкаў
Д. Дзямі́дзенкам
В. Дзямі́дзенкі
Т. Дзямі́дзенкамі
М. Дзямі́дзенках

Дзямі́дкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Дзямі́дкі
Р. Дзямі́дак
Дзямі́дкаў
Д. Дзямі́дкам
В. Дзямі́дкі
Т. Дзямі́дкамі
М. Дзямі́дках

Дзям’я́н

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. Дзям’я́н Дзям’я́ны
Р. Дзям’я́на Дзям’я́наў
Д. Дзям’я́ну Дзям’я́нам
В. Дзям’я́на Дзям’я́наў
Т. Дзям’я́нам Дзям’я́намі
М. Дзям’я́не Дзям’я́нах

дзямя́навецкі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дзямя́навецкі дзямя́навецкая дзямя́навецкае дзямя́навецкія
Р. дзямя́навецкага дзямя́навецкай
дзямя́навецкае
дзямя́навецкага дзямя́навецкіх
Д. дзямя́навецкаму дзямя́навецкай дзямя́навецкаму дзямя́навецкім
В. дзямя́навецкі (неадуш.)
дзямя́навецкага (адуш.)
дзямя́навецкую дзямя́навецкае дзямя́навецкія (неадуш.)
дзямя́навецкіх (адуш.)
Т. дзямя́навецкім дзямя́навецкай
дзямя́навецкаю
дзямя́навецкім дзямя́навецкімі
М. дзямя́навецкім дзямя́навецкай дзямя́навецкім дзямя́навецкіх

Крыніцы: piskunou2012.

Дзям’я́наўка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Дзям’я́наўка
Р. Дзям’я́наўкі
Д. Дзям’я́наўцы
В. Дзям’я́наўку
Т. Дзям’я́наўкай
Дзям’я́наўкаю
М. Дзям’я́наўцы

Дзямя́наўцы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Дзямя́наўцы
Р. Дзямя́наўцаў
Д. Дзямя́наўцам
В. Дзямя́наўцы
Т. Дзямя́наўцамі
М. Дзямя́наўцах

Дзям’я́нкава

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. Дзям’я́нкава
Р. Дзям’я́нкава
Д. Дзям’я́нкаву
В. Дзям’я́нкава
Т. Дзям’я́нкавам
М. Дзям’я́нкаве