Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вяршко́вы

‘які мае адносіны да вяршкоў’

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	вяршко́вы	вяршко́вая	вяршко́вае	вяршко́выя
Р.	вяршко́вага	вяршко́вай вяршко́вае	вяршко́вага	вяршко́вых
Д.	вяршко́ваму	вяршко́вай	вяршко́ваму	вяршко́вым
В.	вяршко́вы (неадуш.) вяршко́вага (адуш.)	вяршко́вую	вяршко́вае	вяршко́выя (неадуш.) вяршко́вых (адуш.)
Т.	вяршко́вым	вяршко́вай вяршко́ваю	вяршко́вым	вяршко́вымі
М.	вяршко́вым	вяршко́вай	вяршко́вым	вяршко́вых

вяршні́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012.

вяршня́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

вяршо́к

‘верхавіна’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996.

вяршо́к

‘мера даўжыні’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996.

Вяршо́к

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Вяршо́ўка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

вяршы́ннік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012.

вяршы́нны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	вяршы́нны	вяршы́нная	вяршы́ннае	вяршы́нныя
Р.	вяршы́ннага	вяршы́ннай вяршы́ннае	вяршы́ннага	вяршы́нных
Д.	вяршы́ннаму	вяршы́ннай	вяршы́ннаму	вяршы́нным
В.	вяршы́нны (неадуш.) вяршы́ннага (адуш.)	вяршы́нную	вяршы́ннае	вяршы́нныя (неадуш.) вяршы́нных (адуш.)
Т.	вяршы́нным	вяршы́ннай вяршы́ннаю	вяршы́нным	вяршы́ннымі
М.	вяршы́нным	вяршы́ннай	вяршы́нным	вяршы́нных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

вяршы́нства

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

Verbum