датэрміно́вы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
датэрміно́вы |
датэрміно́вая |
датэрміно́вае |
датэрміно́выя |
| Р. |
датэрміно́вага |
датэрміно́вай датэрміно́вае |
датэрміно́вага |
датэрміно́вых |
| Д. |
датэрміно́ваму |
датэрміно́вай |
датэрміно́ваму |
датэрміно́вым |
| В. |
датэрміно́вы (неадуш.) датэрміно́вага (адуш.) |
датэрміно́вую |
датэрміно́вае |
датэрміно́выя (неадуш.) датэрміно́вых (адуш.) |
| Т. |
датэрміно́вым |
датэрміно́вай датэрміно́ваю |
датэрміно́вым |
датэрміно́вымі |
| М. |
датэрміно́вым |
датэрміно́вай |
датэрміно́вым |
датэрміно́вых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
даўба́нка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
даўба́нка |
даўба́нкі |
| Р. |
даўба́нкі |
даўба́нак |
| Д. |
даўба́нцы |
даўба́нкам |
| В. |
даўба́нку |
даўба́нкі |
| Т. |
даўба́нкай даўба́нкаю |
даўба́нкамі |
| М. |
даўба́нцы |
даўба́нках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Даўбаро́ва
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Даўбаро́ва |
| Р. |
Даўбаро́ва |
| Д. |
Даўбаро́ву |
| В. |
Даўбаро́ва |
| Т. |
Даўбаро́вам |
| М. |
Даўбаро́ве |
даўба́ць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
даўба́ю |
даўба́ем |
| 2-я ас. |
даўба́еш |
даўба́еце |
| 3-я ас. |
даўба́е |
даўба́юць |
| Прошлы час |
| м. |
даўба́ў |
даўба́лі |
| ж. |
даўба́ла |
| н. |
даўба́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
даўба́й |
даўба́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
даўба́ючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
даўбе́жка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
даўбе́жка |
даўбе́жкі |
| Р. |
даўбе́жкі |
даўбе́жак |
| Д. |
даўбе́жцы |
даўбе́жкам |
| В. |
даўбе́жку |
даўбе́жкі |
| Т. |
даўбе́жкай даўбе́жкаю |
даўбе́жкамі |
| М. |
даўбе́жцы |
даўбе́жках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Даўбе́ні
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Даўбе́ні |
| Р. |
Даўбе́нь Даўбе́няў |
| Д. |
Даўбе́ням |
| В. |
Даўбе́ні |
| Т. |
Даўбе́нямі |
| М. |
Даўбе́нях |
Даўбе́нкі
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Даўбе́нкі |
| Р. |
Даўбе́нак Даўбе́нкаў |
| Д. |
Даўбе́нкам |
| В. |
Даўбе́нкі |
| Т. |
Даўбе́нкамі |
| М. |
Даўбе́нках |
даўбе́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
даўбе́нне |
| Р. |
даўбе́ння |
| Д. |
даўбе́нню |
| В. |
даўбе́нне |
| Т. |
даўбе́ннем |
| М. |
даўбе́нні |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
даўбе́нь
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
даўбе́нь |
даўбені |
| Р. |
даўбеня |
даўбеняў |
| Д. |
даўбеню |
даўбеням |
| В. |
даўбеня |
даўбеняў |
| Т. |
даўбенем |
даўбенямі |
| М. |
даўбеню |
даўбенях |
Крыніцы:
piskunou2012.