Verbum

анлайнавы слоўнік

міно́йскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	міно́йскі	міно́йская	міно́йскае	міно́йскія
Р.	міно́йскага	міно́йскай міно́йскае	міно́йскага	міно́йскіх
Д.	міно́йскаму	міно́йскай	міно́йскаму	міно́йскім
В.	міно́йскі (неадуш.) міно́йскага (адуш.)	міно́йскую	міно́йскае	міно́йскія (неадуш.) міно́йскіх (адуш.)
Т.	міно́йскім	міно́йскай міно́йскаю	міно́йскім	міно́йскімі
М.	міно́йскім	міно́йскай	міно́йскім	міно́йскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Міно́йты

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

міно́р

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

міно́рка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

міно́рна

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч.	выш.	найвыш.
міно́рна	-	-

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.

міно́рнасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

міно́рны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	міно́рны	міно́рная	міно́рнае	міно́рныя
Р.	міно́рнага	міно́рнай міно́рнае	міно́рнага	міно́рных
Д.	міно́рнаму	міно́рнай	міно́рнаму	міно́рным
В.	міно́рны (неадуш.) міно́рнага (адуш.)	міно́рную	міно́рнае	міно́рныя (неадуш.) міно́рных (адуш.)
Т.	міно́рным	міно́рнай міно́рнаю	міно́рным	міно́рнымі
М.	міно́рным	міно́рнай	міно́рным	міно́рных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Міно́тавічы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мінрэ́п

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012.

Мі́нск

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Іншыя варыянты: Ме́нск.