уда́рнік
‘перадавы рабочы; музыкант’
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
уда́рнік |
уда́рнікі |
| Р. |
уда́рніка |
уда́рнікаў |
| Д. |
уда́рніку |
уда́рнікам |
| В. |
уда́рніка |
уда́рнікаў |
| Т. |
уда́рнікам |
уда́рнікамі |
| М. |
уда́рніку |
уда́рніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996.
уда́рнік
‘частка затвора агнястрэльнай зброі; дэталь механізма, інструмента’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
уда́рнік |
уда́рнікі |
| Р. |
уда́рніка |
уда́рнікаў |
| Д. |
уда́рніку |
уда́рнікам |
| В. |
уда́рнік |
уда́рнікі |
| Т. |
уда́рнікам |
уда́рнікамі |
| М. |
уда́рніку |
уда́рніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996.
уда́рніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
уда́рніца |
уда́рніцы |
| Р. |
уда́рніцы |
уда́рніц |
| Д. |
уда́рніцы |
уда́рніцам |
| В. |
уда́рніцу |
уда́рніц |
| Т. |
уда́рніцай
уда́рніцаю |
уда́рніцамі |
| М. |
уда́рніцы |
уда́рніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
уда́рніцкі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
уда́рніцкі |
уда́рніцкая |
уда́рніцкае |
уда́рніцкія |
| Р. |
уда́рніцкага |
уда́рніцкай
уда́рніцкае |
уда́рніцкага |
уда́рніцкіх |
| Д. |
уда́рніцкаму |
уда́рніцкай |
уда́рніцкаму |
уда́рніцкім |
| В. |
уда́рніцкі (неадуш.)
уда́рніцкага (адуш.) |
уда́рніцкую |
уда́рніцкае |
уда́рніцкія (неадуш.)
уда́рніцкіх (адуш.) |
| Т. |
уда́рніцкім |
уда́рніцкай
уда́рніцкаю |
уда́рніцкім |
уда́рніцкімі |
| М. |
уда́рніцкім |
уда́рніцкай |
уда́рніцкім |
уда́рніцкіх |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
уда́рніцтва
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
уда́рніцтва |
| Р. |
уда́рніцтва |
| Д. |
уда́рніцтву |
| В. |
уда́рніцтва |
| Т. |
уда́рніцтвам |
| М. |
уда́рніцтве |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
уда́рны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
уда́рны |
уда́рная |
уда́рнае |
уда́рныя |
| Р. |
уда́рнага |
уда́рнай
уда́рнае |
уда́рнага |
уда́рных |
| Д. |
уда́рнаму |
уда́рнай |
уда́рнаму |
уда́рным |
| В. |
уда́рны (неадуш.)
уда́рнага (адуш.) |
уда́рную |
уда́рнае |
уда́рныя (неадуш.)
уда́рных (адуш.) |
| Т. |
уда́рным |
уда́рнай
уда́рнаю |
уда́рным |
уда́рнымі |
| М. |
уда́рным |
уда́рнай |
уда́рным |
уда́рных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996.
Уда́рны
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне
|
адз. |
| м. |
| Н. |
Уда́рны |
| Р. |
Уда́рнага |
| Д. |
Уда́рнаму |
| В. |
Уда́рны |
| Т. |
Уда́рным |
| М. |
Уда́рным |
ударо́жыцца
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
ударо́жуся |
ударо́жымся |
| 2-я ас. |
ударо́жышся |
ударо́жыцеся |
| 3-я ас. |
ударо́жыцца |
ударо́жацца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
ударо́жыўся |
ударо́жыліся |
| ж. |
ударо́жылася |
| н. |
ударо́жылася |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
ударо́жся |
ударо́жцеся |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
ударо́жыўшыся |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
tsbm1984.