спрача́льнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
спрача́льнік |
спрача́льнікі |
| Р. |
спрача́льніка |
спрача́льнікаў |
| Д. |
спрача́льніку |
спрача́льнікам |
| В. |
спрача́льніка |
спрача́льнікаў |
| Т. |
спрача́льнікам |
спрача́льнікамі |
| М. |
спрача́льніку |
спрача́льніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
спрача́льніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
спрача́льніца |
спрача́льніцы |
| Р. |
спрача́льніцы |
спрача́льніц |
| Д. |
спрача́льніцы |
спрача́льніцам |
| В. |
спрача́льніцу |
спрача́льніц |
| Т. |
спрача́льніцай спрача́льніцаю |
спрача́льніцамі |
| М. |
спрача́льніцы |
спрача́льніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
спрача́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
спрача́нне |
спрача́нні |
| Р. |
спрача́ння |
спрача́нняў |
| Д. |
спрача́нню |
спрача́нням |
| В. |
спрача́нне |
спрача́нні |
| Т. |
спрача́ннем |
спрача́ннямі |
| М. |
спрача́нні |
спрача́ннях |
Крыніцы:
piskunou2012.
спрача́цца
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
спрача́юся |
спрача́емся |
| 2-я ас. |
спрача́ешся |
спрача́ецеся |
| 3-я ас. |
спрача́ецца |
спрача́юцца |
| Прошлы час |
| м. |
спрача́ўся |
спрача́ліся |
| ж. |
спрача́лася |
| н. |
спрача́лася |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
спрача́йся |
спрача́йцеся |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
спрача́ючыся |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
спраша́ць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
спраша́ю |
спраша́ем |
| 2-я ас. |
спраша́еш |
спраша́еце |
| 3-я ас. |
спраша́е |
спраша́юць |
| Прошлы час |
| м. |
спраша́ў |
спраша́лі |
| ж. |
спраша́ла |
| н. |
спраша́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
спраша́й |
спраша́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
спраша́ючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
спрашча́цца
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
- |
- |
| 2-я ас. |
- |
- |
| 3-я ас. |
спрашча́ецца |
спрашча́юцца |
| Прошлы час |
| м. |
спрашча́ўся |
спрашча́ліся |
| ж. |
спрашча́лася |
| н. |
спрашча́лася |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
спрашча́ць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
спрашча́ю |
спрашча́ем |
| 2-я ас. |
спрашча́еш |
спрашча́еце |
| 3-я ас. |
спрашча́е |
спрашча́юць |
| Прошлы час |
| м. |
спрашча́ў |
спрашча́лі |
| ж. |
спрашча́ла |
| н. |
спрашча́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
спрашча́й |
спрашча́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
спрашча́ючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
спрашчэ́нец
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
спрашчэ́нец |
спрашчэ́нцы |
| Р. |
спрашчэ́нца |
спрашчэ́нцаў |
| Д. |
спрашчэ́нцу |
спрашчэ́нцам |
| В. |
спрашчэ́нца |
спрашчэ́нцаў |
| Т. |
спрашчэ́нцам |
спрашчэ́нцамі |
| М. |
спрашчэ́нцу |
спрашчэ́нцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
спрашчэ́нка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
спрашчэ́нка |
спрашчэ́нкі |
| Р. |
спрашчэ́нкі |
спрашчэ́нак |
| Д. |
спрашчэ́нцы |
спрашчэ́нкам |
| В. |
спрашчэ́нку |
спрашчэ́нак |
| Т. |
спрашчэ́нкай спрашчэ́нкаю |
спрашчэ́нкамі |
| М. |
спрашчэ́нцы |
спрашчэ́нках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
tsbm1984.