расто́ўчаны
1. растолчённый; размя́тый;
2. разг. разби́тый, расколо́ченный;
3. прост. расква́шенный;
1-3 см. растаўчы́
расто́чаны I расто́ченный; см. растачы́ць I
расто́чаны II исто́ченный; см. растачы́ць II
расто́чаны III порт. расста́вленный; см. растачы́ць III
расто́чванне I ср. раста́чивание, расто́чка ж.; см. расто́чваць I
расто́чванне II ср. иста́чивание; см. расто́чваць II
расто́чванне III ср., порт. расста́вка ж.; см. расто́чваць III
расто́чвацца I несов., возвр., страд. раста́чиваться; см. растачы́цца, расто́чваць I
расто́чвацца II несов., страд. иста́чиваться; см. расто́чваць II
расто́чвацца III несов., страд., порт. расставля́ться; см. расто́чваць III
расто́чваць I несов. (на станке) раста́чивать
расто́чваць II несов. (о червях и т.п.) иста́чивать
расто́чваць III несов., порт. расставля́ть; см. растачы́ць III
расто́чка I ж. расто́чка; см. растачы́ць I
расто́чка II ж., порт. расста́вка; см. растачы́ць III
расто́чнік м., спец. расто́чник
расто́чны тех. расто́чный
растраві́цца сов., полигр. растрави́ться